The making of … deel 4! Mei

3/5/2021: Feedback en liedjes …

Het nieuws is de wereld in. Dank je wel voor de fijne reacties. ๐Ÿ™‚
In het weekend zond ik de twee laatste verhalen naar Beatrijs. Vandaag komt er feedback en werk ik eventjes aan de verhalen.

“Die twee ladders zijn echt heel sterk als beeld, heel concreet en visueel.”

Beatrijs Peeters – De twee ladders

“Rommelien heeft een heel eigen karaktertje, een beetje koppig, eigenwijs. Dat vind ik leuk, en dat maakt het verhaal ook spannender, zorgt voor meer conflict, naar de anderen maar ook naar zichzelf toe.”

Beatrijs Peeters – Rommelien

En dan zijn er nog de liedjes …
Damien kreeg eerder deze week de teksten toegezonden. Hij reageert erg enthousiast en hoort mogelijkheden bij:
– De prikkelplu
– Kloktijd
– De sneeuwlantaarn
– De 2 ladders

Zelf zou ik het heel leuk vinden, mochten we een soort opruimliedje kunnen maken. Het team is weer compleet! Wordt vervolgd …

4/5/2021: Inhoudstafel …

Als er geen verhaal komt, werk ik alvast aan de inhoudstafel. Dat lijkt misschien makkelijk, maar probeer maar eens een verhaal samen te vatten in drie of vier lijnen en dat dan maal acht, voorlopig. Ik ben er niet tevreden mee momenteel, maar het is wel leuk om de pagina gevuld te zien.

6/5/2021: Schetsen …

Katrien is in actie, en hoe. De hele voormiddag krijg ik schetsen toegezonden. Plezant!
En nog ander leuk nieuws … Katrien gaf jaren dansles in Ham. Vorig jaar stopte ze. Twee van haar dansertjes zullen meedoen in de musical. Hoe zot is dat?

Deze week geef ik nog ict-les aan vier groepen. Vanaf volgende week nog aan twee groepen. Lees: er komt tijd vrij! Ik check meteen bij Beatrijs of ze tijd heeft om eindredactie te doen op het spijttapijt. Daarna kunnen Katrien en ik pas echt goed bepalen waar er tekeningen komen.

11/5/2021: Eerste meeting …

Het spijttapijt werd al geredigeerd (dank je Beatrijs) en dus konden Katrien en ik vandaag een meeting plannen. De eerste van een hele reeks. De afbeeldingen waren snel duidelijk. Heks Hatseflats, muizen Mo en Meggie en de eekhoorn krijgen elk hun plekje.
Ik voel nu al dat de lay-out er anders zal gaan uitzien, minder afgelijnd. De eerste schetsen zijn alvast ‘mallemachtig’ mooi. ๐Ÿ™‚ Go, go, go!

eerste-meeting

15/5/2021: Eerste liedje …

Damien stuurt me een eerste ‘probeersel’ voor het liedje van Kloktijd. Het arrangement is mooi, maar de tekst voelt voor mij te moeilijk. Ik waak erover dat een 6-jarige het liedje meteen kan meezingen. Even afstemmen naar dezelfde golflengte en gaan.

19/5/2021: Katriens cover …

Damien stuurt me al een tweede liedje, bij De sneeuwlantaarn. Bij dit lied blijven enkele zinnetjes meteen kleven, happy. Het is duidelijk dat hij ook blij is dat hij weer muziek kan maken.
‘s Avonds pik ik krachtkaartjes en spaghettisaus (meer info) op bij Katrien en haar gezin. Ze laat me trots de cover zien van haar boek dat in het najaar zal verschijnen. Zot hoe de dingen kunnen lopen. Ik besef nu dat ik nooit zelf een boek zal kunnen tekenen, maar dat hoeft gelukkig ook niet. ๐Ÿ™‚

FB_IMG_1621536370045-700x700

20/5/2021: Nummer 9?

Gisteren postte ik een vraag op FB, nl. welke thema’s jullie nog graag zouden zien verschijnen. Er kwam veel reactie, waarvoor dank. Onderprikkeling triggert me, merk ik. Tussen de suggesties zitten redelijk wat uitdagingen die niet evident zijn en die ik helaas ook niet zal kunnen neerpennen wegens geen ervaring. Het geeft wel aan hoeveel nood er is aan helende verhalen voor kinderen. Ik hoop dan altijd dat ze ze ooit zelf zullen schrijven. ๐Ÿ™‚

Ik wil graag een tweede verhaal met ijs of sneeuw. Bij deel 2 met zeecover had ik twee verhalen in de zee. Bij boek 3 met maancover had ik twee verhalen tussen de sterren. Niet dat ik aan regeltjes doe … ๐Ÿ™‚
Maar goed, ijs dus. Het dierenrijk is dan net iets beperkter. Een ijsbeer heb ik al in deel 1, maar een walvis kan wel. Verder denk ik aan de klanken van de walvis, een ijsberg met uitgehouwen ijspaleis (de titel?), ijssculpturen en een ijsmeermin.

ijsberg

Vannacht klutst alles door elkaar in mijn hoofd. Om 1u30 kan ik niet anders dan het licht aanknippen en de grote lijnen uitschrijven in mijn boekje. Dat is lang geleden. Tegenwoordig sla ik die stap over, op een paar woorden na, maar mijn pc opstarten op dit uur vind ik er net over.
Ik merk wel dat ik het leuk vind, deze manier van werken. Ik hou ervan om pijltjes te trekken en verbindingen te maken waar ik waarschijnlijk alleen maar aanuit kan. Het stroomt, maar ik voel ook dat er voor mij lading op zit. Thema’s: voelen, vertrouwen, verbinden … Benieuwd wat de walvis me brengt …

Screenshot_20210520-014453_Pixlr-700x931

21/5/2021: Het ijspaleis (9)

Lang liet het schrijven niet op zich wachten. Gisteren liep ik de hele dag embetant rond. Ik zat met een schrijfei, maar moest ‘s avonds nog werken, niet de juiste vibe. Na mijn les probeer ik het toch.
Wilbert walvis keert na jaren terug naar zijn geboorteplek en ontdekt dat het ijspaleis, waarin de zeemeermin woont, afgesloten is. Er wordt gefluisterd dat haar schubben zijn veranderd in ijspegels.
Ik schrijf een dik uur. Halverwege stop ik. De reden: te moe door de onderbroken nacht en een vroege afspraak bij de tandarts.
Vanmiddag schrijf ik verder. In het verhaal komt een refrein van een liedje (nog te verzinnen), en dat biedt een mooie mogelijkheid naar een echt liedje toe, met walvissound. ๐Ÿ™‚ Er zijn nog wat dingen waar ik over twijfel, maar ik wacht even op de feedback. Ik laat het efkes los nu …

23/5/2021: Feedback

Mijn favoriete momentjes: feedback van Beatrijs.

Mooi verhaal, een beetje triest en melancholisch (maar dat heeft ook met het lied van de walvis te maken dat ik erbij hoor). Ik hoop dat je hiermee heel veel kinderen bereikt, dit thema is zo herkenbaar.

Beatrijs Peeters – Het ijspaleis

Dit verhaal zal nog tijd vragen om het juist te krijgen, maar die tijd is er gelukkig. Vanavond herwerk ik andere verhalen.

The making of … deel 4?! Januari – April

Oh my God, ga ik dit echt weer doen? De goesting is er, maar evengoed de onzekerheid, het uitstelgedrag, de ‘hoe deed ik het alweer?’ perikelen en de kans dat deze verhalen nooit een boek worden …
Maar goed, ik heb het schrijven gemist, dus we zien wel. Heb ik dan niks geschreven sinds april 2020? Weinig. Ik noteerde af en toe iets in mijn boekje, vooral leuke woorden, namen en thema’s. Maar echt een verhaal schrijven, nee. Ik had ook niet het gevoel dat daar ruimte voor was. De verkoop van de drie boeken houdt me redelijk bezig.
Ondertussen is er een webshop en dat neemt wel wat administratie weg. Corona zorgt er dan weer voor dat al mijn andere activiteiten wegvallen, zoals optreden met de coverband, lezingen geven en marktjes doen met de boeken. En misschien was het gewoon weer tijd …
Ik stel me voor dat deel 4 in het universum hangt en dat ik de verhalen gewoon moet downloaden. Ik snotter meteen een zakdoek vol bij het idee. Er is niks wat mij zo raakt als schrijven.

Het is mijn geheim tot ik een 7-tal verhalen geschreven heb. Enkel mijn naasten weten dat ik weer schrijf, ‘s nachts, of course. Deze blog hou ik bij voor iedereen die er inspiratie in vindt, mezelf inclusief. ๐Ÿ™‚

18/1/2021: Het spijttapijt (1)

Deze titel zit nog niet lang in mijn hoofd. Vraag me niet hoe die daar verzeilde. 13/1 schrijf ik de grote lijnen uit in mijn boekje, niet meteen met het plan om te starten met schrijven.
Het thema is wel duidelijk: sorry zeggen, vooral voor kinderen die dat woord niet graag zeggen, maar ik wil het combineren met leren delen.
Ik zie een wezen (?) met een tapijt en twee muizen. Ik vermoed dat het komt omdat ik een foto van deze twee cuties bewaard heb in een mapje inspiratie. Ze komen uit de boeken van het muizenhuis, geweldig. Normaal zoek ik altijd naar nieuwe figuren (ik gebruikte al een muis in deel 2), maar aan deze kan ik niet weerstaan.

muizenhuis2-700x700

Daarnaast heb ik ooit eens ‘de vertelsleutel’ genoteerd.
Tijdens de kampjes van Fonkelster gebruiken we de praatstok. Wie de praatstok vastheeft, mag praten, de anderen hebben een nog veel belangrijkere taak: luisteren. Ik wil het eerst proberen met de sleutel.
Het lijkt me leuk als het wezen warrelig praat. Humor blijft belangrijk in de verhalen. Tijdens de kerstperiode keek ik naar de film ‘de grote vriendelijke reus’. Ik noteerde toen de woorden die ik grappig vond. Het is dankbaar materiaal nu.
Ik start op een maandagavond, na een afstandsles WordPress. Nu ja, starten. Het witte blad staart naar me. Ik ben weer vergeten hoe het ook alweer ging. Noem het gerust faalangst. Die zal ik er moeten bijnemen, als metgezel, voor de 31ste keer.
Het begin is moeilijk, maar na een tijdje ben ik vertrokken. En dan gebeurt het weer: nieuwe wendingen met oa de grote broer-kleine zus band die erbij komt, wat voor mij verrassend is. Normaal schrijf ik over dingen die een uitdaging waren voor mij als kind. Ik heb geen broer of zus. Een nieuwe fase breekt aan …
Ook de eekhoorn krijgt weer een rol. Het woord sorry laat ik vervangen door smartie. Er volgt zelfs inspiratie voor een cadeautje bij deel 4 in de vorm van kaarten die helpen bij het uitrafelen van een ruzie. Wow, hold your horses.
Ik schrijf 2308 woorden, misschien wel het langste verhaal ooit. Ik herlees het verhaal niet eens en stuur het meteen naar mijn ‘eerste draft lezers’, zelf nog verwonderd.
Ik krijg fijne feedback, ook van Katrien, maar bij haar wringt het stuk rond het vervangen van sorry. Ik laat het even sijpelen.

17/2/21: De prikkelplu (2)

Ik herwerk het spijttapijt, met de nadruk op gemeend sorry zeggen. De vertelsleutel werkt niet en wordt dan toch vervangen door de praatstok. Het wezen krijgt een naam nl. Hatseflats. Tot nu toe is ze een heks, maar ik weet niet of dat zo zal blijven.

Maar goed, er dient zich al een tweede verhaal aan. De prikkelplu staat al in mijn boekje sinds oktober 2019. De titel kwam nadat er al tien verhalen klaar waren voor deel 3. Ik deed er niks meer mee, maar werd overstelpt met paraplus op het net. Okรฉ, ik heb het begrepen.

Het woord prikkelstorm popte toen al op, maar ook voelanders. En ik zie al een hele toffe knutselactiviteit. Euh …
Het thema is duidelijk overprikkeling, maar toch … Er klikt iets wanneer iemand vertelt over een meisje dat beslist heeft om nooit meer te wenen. Ik vertaal het naar een elf, maar het is nog niet rijp. Ik laat het weer los.

In augustus ga ik wandelen met de vriendinnekes. Zij wijzen me op elfenbankjes. (Later leer ik dat het ook tonderzwammen zouden kunnen zijn, maar hรฉ, het is zoveel leuker om te denken dat het elfenbankjes zijn.)
Een grote smile verschijnt. Natuurlijk, de elf weent haar laatste traan en die valt op een elfenbankje. Wat er dan gebeurt, weet ik niet, nog niet.

elfenbankje-1-225x300

Ik weet het nog steeds niet als ik start met schrijven, maar dat is eigenlijk meestal zo. De elf wil Hoppe heten. Wezentje Pixie komt ter hulp, maar ook de wolken, de wind, … krijgen een belangrijke rol. De quotes uit het boek ‘De jongen, de vos, het paard en de mol’ helpen een handje. Ik kreeg deze in het voorjaar cadeau van vriendin Nancy. Ze vermoedde dat ik er veel zou kunnen uithalen. Ze kent me goed. ๐Ÿ™‚

prikkelplu-3-300x291

Het verhaal zal heel herkenbaar zijn voor de gevoelige kids. O, en het past helemaal bij de knutselactiviteit. ๐Ÿ™‚
Misschien krijgt Hoppe wel de cover, in de kruin van de boom of anders Pollo pinguรฏn in een sneeuwlandschap. Pollo wie? Hm, dat is (hopelijk) voor een volgende keer.

19/2/2020: Huppelen in het bos

Ik ga wandelen met Beatrijs, mijn eindredactrice. Wat eerst een zakelijke overeenkomst was, groeide uit tot een bijzondere band. Beatrijs bracht onlangs het boek ‘Puin’ uit. Mijn verwondering en bewondering werd alleen maar groter. Deze vrouw kent het schrijfvak. In vergelijking doe ik maar wat.
We lopen in het bos en na een tijdje vertel ik dan toch dat ik weer aan het schrijven ben. Ik huppel als ik het zeg. Ze is niet verbaasd. Eigenlijk niemand als ik het vertel. Misschien ikzelf nog het meest.
Een paar dagen later vraagt ze of ik mijn verhalen wil zenden. Ik weet dat ze heel weinig tijd heeft en stuur alleen het spijttapijt. Niet veel later ontvang ik al feedback:

Sterk verhaal, met een heldere boodschap. Heel leuk, dat taaltje van de heks, misschien kun je het nog net ietsje meer gebruiken? Dat wordt een hit bij kinderen ๐Ÿ˜Š. Mooi ook hoe je meteen de sfeer neerzet, me binnentrekt in het verhaal. Super personage, heks Hatseflats en mooi klankspel.’

Beatrijs Peeters – Het spijttapijt

Waar is de kleenex? Ik krijg alvast aanwijzingen, tips … Zalig om zo te werken en heel motiverend.

22/2/21: Kloktijd (3)

Hier sta ik zelf stom van. Vijf dagen geleden schreef ik nummer 2 en nu dient nummer 3 zich al aan. Flow noemen ze dat zeker? Ik gaf weer online les tot 22u en verheugde me op zeker vier programma’s die ik opgenomen had. Maar iets zei me dat ik moest schrijven. Nu. ๐Ÿ™‚
Ik wou al langer iets schrijven rond leven in het nu, minder gehaast leven, stilstaan bij dingen. Ik zoek altijd een manier om iets makkelijk uit te leggen, een klok leek evident. Ik plaats ze in het midden van een eiland en voeg dieren en sprookjesfiguren toe. Leuk!
De klok heeft op een dag genoeg van de drukte en het feit dat ze niet geapprecieerd wordt. Ze neemt kloktijd.
Ik moet daarbij denken aan ‘mamatijd’, iets waar ik het al eens over heb tijdens mijn lezingen. Benieuwd of de kinderen het zullen doorhebben.
Eerst staat het eiland natuurlijk op stelten, maar erna zoeken ze manieren om zonder ‘regelaar’ te leven. Toch missen ze de klok gigantisch …
Op anderhalf uur schrijf ik 870 woorden, netjes. Alleen het einde, daar kom ik niet uit. Ik heb een kort einde, maar dat wringt. Een lang einde is beter, maar daar kom ik niet tot een pointe. Ik heb er vrede mee momenteel.

Wat misschien meespeelt in de flow: ik volgde een AFT-sessie bij een collega/vriendin (Cavalsano) en zette als doel ‘Ik schrijf vlot een succesvol vierde boek’. ๐Ÿ™‚ Daarnaast heb ik al een maand een ander eetpatroon, zonder suiker. Ik durf zeggen dat ik nog nooit zo helder in mijn hoofd geweest ben en 5 kilo lichter, wat helpt bij de kleermakerszit. ๐Ÿ™‚
Het is nu 0u30, slaaptijd, met een grote smile …

26/2/21: Vriendendienst (4)

Schrijf anders nog eens een verhaal … Echt zotjes dit.
Een paar dagen geleden zag ik in een fbgroep een boekje opduiken met therapeutische verhalen voor kinderen. Ik bestelde het en las het in een ruk uit. Het plan: ideeรซn opdoen, met het boek ‘steal like an artist’ in het achterhoofd. Een verhaal bleef hangen, dat van een kiepwagen die van iedereen de lading meenam.

Vanavond kijk ik naar The voice. Er komen veel bestellingen binnen, dus ben ik weer aan het multitasken. En als ik dan toch de pc op schoot heb … De sfeer is goed. Ik toon jullie misschien eens mijn schrijfsetting. Veel lichtjes en kaarsjes ….

Maar het verhaal dus … De kiepwagen wordt een takelwagen die vriendschap wil sluiten met zijn collega’s en daar alles voor over heeft. De collega’s behandelen Takel niet zo mooi. Een tractor helpt hem om te leren wat echte vriendschap betekent. Ik typ vier bladen vol op anderhalf uur tijd. Zeer blij met het thema.
Vriendin Daisy heeft de nacht en leest het verhaal meteen. Ook zij ziet de kracht van het thema en wat het kan betekenen voor kinderen. I love echte vriendinnekes die de nacht hebben. ๐Ÿ™‚
Slapen nu, de kaarsjes zijn hier al lang uit.

28/2/21: Indesign, here we go …

Katrien valt vanmorgen meteen met de deur in huis. Of ik al een verhaal in een lay-out kan zetten, zodat ze wat kan schetsen tussendoor? Euh, okรฉ. Ik moet nog bekomen van het feit dat er misschien een vierde boek zal komen, anderen zijn daar duidelijk al van overtuigd.
Ik ben aangenaam verrast. Katrien tekent het ene boek na het andere voor Clavis en brengt in het najaar een eigen boek uit. Bonnetje trekken dus. ๐Ÿ™‚
Ik open Indesign, maak een kopie van deel 3 (dubbelcheck), maak deze helemaal leeg en plaats de teksten van de vier voorlopige verhalen.
Gisterenavond herwerkte ik het spijttapijt weer een beetje. Vandaag werk ik verder. Het verhaal vult minstens acht pagina’s, een record. Twee tekeningen zijn duidelijk, de rest wat minder.

Vanavond herwerk ik de prikkelplu en zend dit verhaal naar Beatrijs voor feedback. Daarna schrijf ik nog een stuk voor Kloktijd en herwerk ook enkele zinnen. Eigenlijk doe ik te veel. Mijn eeuwige valkuil.

De fase van herschrijven, plaatsen, tekeningen … volgt normaal veel later. Maar sinds vorige week merk ik dat de personages doorheen mijn dagelijkse bezigheden sluipen. De verhaallijnen worden duidelijker, ik hoor zinnetjes, weet ineens wat weg moet … Ik zal er maar op vertrouwen dat het zo moet zijn. Corona maakt dat ik de tijd heb, zeker in het weekend. En ik geef toe, het is fijn om regelmatig te verdwijnen naar fantasieland …

10/3/2021: Feedback …

Mijn werk palmt me de laatste dagen in. Too much pc. Het houdt me tegen om in mijn vrije tijd ook nog erachter te kruipen. Misschien moet ik weer naar pen en papier, maar ik tik zo lekker. ๐Ÿ™‚ Lichtpuntjes zijn de feedback die ik krijg van Beatrijs.

“Zo mooi. En zo eenvoudig. Heel heel herkenbaar.”

Beatrijs Peeters – De prikkelplu

“Heerlijk verhaal, en mooi hoe je de klok tot leven hebt gebracht met haar specifieke eigenschappen, โ€˜lichaamsdelenโ€™.”

Beatrijs Peeters- Kloktijd

“Ik vind Takel heel aandoenlijk ๐Ÿ˜Š, je zet hem goed neer. En ik heb met hem te doen, zo herkenbaar.”

Beatrijs Peeters – Vriendendienst

Ik weet dat ik in de flow moet proberen te blijven, maar ik voel het niet momenteel.

15/3/2021: De auteurs

Vandaag heb ik me eindelijk aangesloten bij de Auteurs, een vereniging die schrijvers helpt bij alle kwesties rond auteursrechten. Hoog tijd dat ik dat allemaal wat serieuzer neem. Leuk weetje: ik ontvang nu centjes (letterlijk) bij elke ontlening uit de bib of dat is toch de bedoeling. Katriens werken zijn al langer beschermd.

16/3/21: De bloemenfluisteraar (5)

Een paar weken geleden zag ik het woord bloesemfluisteraar passeren op Facebook.

bloemenfluisteraar-700x790

Ik ving het woord en schreef het in mijn boekje. Meestal start er dan wel een soort proces waarin ik heel waakzaam moet zijn. En inderdaad, er popt een idee van een tuin met allemaal bloemen met verschillende behoeftes.
In boeken rond HSP wordt er vaak de vergelijking gemaakt tussen paardenbloemkinderen en orchideekinderen. Even kaderen, het gaat over de mogelijkheid om je snel aan te passen. Maar ook deze prent inspireerde me:

flower-700x727

Had ik al een kabouter in dit boek? Nee? Dan doen we er meteen twee. Er kan nog wel een thema bij in dit verhaal nl. jaloezie. Tot daar de grote lijnen. Het proces valt stil.

Vanmiddag heb ik mezelf op een edelsteenmassage getrakteerd bij Chana van Metanoia. Ze voelt dat ik ‘een beetje dicht zit naar boven toe’ maw de inspiratie zal niet meteen stromen. Ik weet het. De poort openhouden blijft lastig.

Ik voel me erna redelijk platgelegd, maar besluit om toch naar de bib te rijden. Ik ga op zoek naar kinderboeken rond faalangst en andere thema’s. Deze buit breng ik mee. Etters en letters zou rond faalangst gaan. Er net boven vind ik de GVR. Beatrijs vroeg me om het taaltje van Hatseflats nog uit te breiden. Het is de tweede keer dat het boek op mijn pad komt, ik zal de hint nu maar aannemen zeker? ๐Ÿ™‚

20210317_111343-700x525

‘s Avonds ben ik rusteloos. Ik wil lezen, tv-kijken, werken voor school en de andere verhalen herschrijven. Tegelijk val ik bijna om van de slaap. De massage werkt door.
Na veel gedoe kies ik voor het schrijven, jeeee. Ik print de vier vorige verhalen met de bedoeling om ze te herwerken. Maar dan neem ik toch een nieuw Worddocument en typ de titel De bloemenfluisteraar. Het is 22u20. And so the story begins …
Dit verhaal vraagt wat opzoekingswerk: de soorten bloembollen, de functie van bijen bij het verspreiden van zaden …
Een kabouternaam is snel gekozen nl. Paulus, uit mijn kindertijd. De andere krijgt Kobus als naam. Twee uur later heb ik 3,5 pagina’s geschreven. Happy me.
Redelijk zeker dat Chana wel wat meer in de massage heeft gestopt dan alleen maar edelstenen. ๐Ÿ™‚

21/3/2021: In the ‘zone’ …

Vandaag nam ik een ‘ik werk aan mijn boek-dag’. Als ik start met herwerken, kom ik in een soort ‘zone’ terecht.
Ik spreek af met een vriendin om even te wandelen, maar ik merk dat het me moeite kost om mijn verhalen achter te laten. Wandelen en voortdoen dus. ๐Ÿ™‚
Ik herwerk vooral de bloemenfluisteraar en plaats deze in Indesign. Daarna probeer ik te bepalen waar er tekeningen moeten komen, echt niet gemakkelijk. Ik knip en plak tot ‘s avonds.
Euh ja, ik ben dus precies wel een boek aan het maken, hรฉ. Er zijn al 47 pagina’s gevuld, die kan ik toch niet laten liggen?

23/3/2021: Op de bank …

Ik beland op de bank bij mijn osteopate Marieke. Ik heb al een hele tijd last van mijn heup en zeurende pijn naar mijn knie toe. Te veel zittend werk waarschijnlijk en een fitnessapp waar ik nogal enthousiast mee aan de slag ben gegaan. ๐Ÿ™‚
Na drie kwartier trekken en sleuren aan mijn lichaam sta ik weer ‘recht’. Fingers crossed dat het betert nu. Staand schrijven zie ik niet zitten. Heb je em? ๐Ÿ™‚
Mariekes kinderen zijn zot van de boeken. Zij zijn momenteel mijn kinder testpubliek. Ze kregen het spijttapijt en de prikkelplu toegezonden, beide voltreffers.

25/3/2021: Feedback again ๐Ÿ™‚

Donderdag is mijn drukste lesdag. Vanmorgen verneem ik dat ook het volwassenenonderwijs een week eerder in vakantie gaat. Ik snap het niet zo goed. We geven online les, what could possibly go wrong? Versta me niet verkeerd, ik ben niet tegen extra verlof, maar het is niet echt rechtvaardig tegenover de cursisten en als hsp’ertje valt me dat moeilijk.
Net voor mijn laatste avondles krijg ik feedback op de bloemenfluisteraar.

‘Oh, zo mooi, en wat een prachtige pointe! Wat een (h)eerlijk, kwetsbaar en kleurrijk verhaal. Ik herken je.’

Beatrijs Peeters – De bloemenfluisteraar

Ik schiet meteen vol. Het liefst van al zou ik nu starten met herwerken, maar ik moet dus wachten tot na 22u.
Ik besef dat ik nu drie weken heb waarin ik weinig anders kan doen dan schrijven. Een mooi vooruitzicht …

27/3/2021: De sneeuwlantaarn (6)

Wat mis ik de horeca, echt. Niet alleen om te gaan eten met vriendinnen, maar vooral omdat dat normaal the place is waar ik mijn verhalen herwerk. Schrijven kan best eenzaam zijn. In een niet al te drukke horecazaak met een warme choco of op een goed terras met een mojito, daar gebeurt ‘the magic’.
Nu zit ik alweer onder mijn fleecedekentje bij mijn kaarsen. Vanavond geen Lego masters owv voetbal, lichte crisis. Dan maar schrijven zeker? Ik lees alle verhalen luidop, herschrijf en maak eindelijk een deftig einde aan kloktijd. Blij.

Maar de titel van deze blog is De sneeuwlantaarn. Wel … In mei van 2019 kribbelde ik al iets rond Pollo pinguรฏn in mijn boekje. Het thema was rouw, het contrast tussen boven en onder water. Het kwam niet in deel 3 terecht, omdat ik eerder al een verhaal schreef rond rouw.
In augustus vorig jaar wijzigde het thema. Een zeehond raakt de weg kwijt en komt bij pinguรฏns terecht. Ik schreef er ook het woord troostgenoten bij, de naam van een Facebookgroep. Begin dit jaar verschijnt daarin deze foto.

Screenshot_20210212-000529_Facebook-700x1054

Sneeuwlantaarn … love it. Ik speel met soortgenoten vs. troostgenoten en zo voel je al meteen waar het thema naartoe gaat: rassen, vluchtelingen …
Vanavond wil het geschreven worden, of beter: ik beslis om weer eens een nieuw document te nemen. Misschien deed ik er zo lang over, omdat het geen evident thema is. Maar nu het erop staat, ben ik er heel blij mee. En wie weet krijgt Pollo pinguรฏn dus de cover. Met oudjaar stuurde ik die wens alvast uit … Grappig dat ik toen al de sneeuwlantaarn tekende. Al diende die toen om de weg te verlichten naar het vuurhuisje.

20210401_194124-e1617299145929-700x933

Magic! Ineens ben ik heel blij met voetbal op tv vanavond. ๐Ÿ™‚

1/4/2021: De twee ladders (7)

Er is nog steeds niks op tv, zoveel is duidelijk. ๐Ÿ™‚ Deze foto heb ik een hele tijd geleden opgeslagen in mijn mapje inspiratie. Het thema is meteen duidelijk. Ik moet alleen een activiteit zien te vinden, en personages natuurlijk.

ladder-700x855

Eergisteren ging ik wandelen in Zichem, met vriendin Daisy. We komen dit schattige laddertje tegen. Een reminder?

ladder2-700x935

‘s Avonds besluit ik eens te kijken wat er komt. Ik start vrij vroeg, rond 20u30. In elk boek heb ik twee verhalen met kinderen als personages. Het wordt hoog tijd dat ik dus kids inzet als ik de lijn wil doortrekken. Ik kies voor twee jongens, Bram en Pieter, die gitaar willen leren spelen bij meester Wiedewip. Wiedewip heb ik gepikt uit de GVR. Hoe of wat, tja, dat moet je lezen, hรฉ.
Ik ken niet veel van gitaar, maar ik laat ze starten met een aantal akkoorden. Bij Pieter lukt het vlot, bij Bram wat minder. Ik combineer het thema van eigen tempo met nieuwe hobby’s, faalangst en doorzettingsvermogen. Een koolmeesje krijgt de rol als het helpend personage.
Wanneer ik eindelijk aan de twee ladders kom, loop ik vast. Het is bijna middernacht en ik voel me moe. Ik geef niet graag op, maar ik kom er niet uit. Ik sluit af met 2,5 pagina’s. Het is de eerste keer dat ik de handdoek gooi. Erna bedenk ik dat ik mijn eigen verhaal toepas, niet te snel willen gaan. ๐Ÿ™‚
Vanmorgen heb ik nog wat nagedacht over hetgeen ik wil vertellen, het is duidelijker nu.
Vanmiddag heb ik een nascholing ict. Erna schrijf ik verder. Een uurtje later is de eerste draft klaar, overdag geschreven! Heerlijk als er leuke wendingen komen, die ik zelf niet zag aankomen.
De titel is niet spectaculair, maar dat was ‘de twee bruggetjes’ ook niet en het is wel een van de populairste verhalen uit deel 1. Misschien moet ik deze dus maar houden zo.

Zeven verhalen geschreven, op de dag dat deel 3 net een jaar uit is. Ik zou het de wereld kunnen insturen vandaag, maar ik wacht nog graag eventjes. Mijn ideeรซn zijn, op een paar thema’s en namen na, volledig opgebruikt nu. Kan ik er nog drie schrijven? Ik weet dat dat waarschijnlijk een beetje onnozel klinkt als je ziet hoe vlot het momenteel gaat, maar de zelfzekerheid spat er niet vanaf. ๐Ÿ˜‰

2/4/2021: Rommelien (8)

Heel onnozel … Na The voice is er weer niks op tv en ik had dus nog namen in mijn boekje, oa Rommelien. Het is de titel van een verhaal in een voorleesboek dat ik leende uit de bib, vraag me niet meer welk. Het rare is dat het verhaal totaal niet gaat over opruimen of rommel. Ik leg wel meteen de link.
Lien wil niet opruimen, dat vindt ze stom. Tot daar de insteek. Ik zie niet meteen hoe ik er verder een verhaal van kan maken en wil de pc zelfs afsluiten na twee alinea’s. Maar dan krijg ik de ingeving dat ze haar favoriete knuffelbeer kwijtraakt in de rommel. En natuurlijk komt er een mannetje helpen. Nu zie ik mijn kans om een woord te gebruiken dat ik de presentator van Lego masters hoorde zeggen: pomperompedom. Meer heb ik niet nodig om het verhaal verder uit te werken. Ik denk dat vooral de mama’s hier heel blij mee zullen zijn. ๐Ÿ™‚
Twee verhalen met kids in deel 4, check!
Verhalen schrijven is dus voor mij vooral woorden vangen en daarna combineren. Dat is echt the fun part. En telkens weer dat leeg document starten en vertrouwen op wat komt. Nog twee …

12/4/2021: Eerste schets …

De voorbije dagen namen andere dingen de overhand. Ik werkte nog wel aan Rommelien en plaatste de laatste twee verhalen ook in Indesign, maar dat was het zo ongeveer.
Vanmiddag bel ik met Katrien. Ze stuurde vandaag de tekst en tekeningen in van haar eigen boek dat in het najaar zal verschijnen. Topper! Ik vraag voorzichtig of dat betekent dat ze tijd heeft. ๐Ÿ™‚
We palaveren over de haalbaarheid van kerstmis, maar zien algauw in dat dit voor haar echt wel een groot project is qua tekeningen. Als ze andere projecten wil blijven doen, is begin 2022 misschien beter.
Een half uur na onze videochat, krijg ik deze schets van Mo en Meggie. We zijn weer vertrokken!

Mo-en-Meggie-700x991

23/4/2021: Bloesems …

Al een week in werkmodus en dat merk ik meteen. Vorige week kreeg ik nog wel deze feedback toegestuurd van Beatrijs op het verhaal van de sneeuwlantaarn. Hier ben ik heel blij mee, want ik vind het zelf een bijzonder verhaal.

Heel mooi, poรซtisch verhaal. Symbolisch heel sterk omdat het in de kou is gesitueerd en de warmte van de dieren zelf komt, hoe de warmte van hun veertjes troost biedt. Mooi, mooi, mooi. Knap hoe je er gelijk nog het thema โ€˜anders zijnโ€™ in verwerkt, racisme lik op stuk geeft.

Beatrijs Peeters – De sneeuwlantaarn

Vandaag spreken we af om te gaan wandelen in Gelrode. Beatrijs geeft de opleiding Schrijven in het Stedelijk conservatorium voor muziek, woord & dans van Hasselt en academie De Vonk in Oud-Heverlee en Haasrode. Er liggen tonnen werk op haar te wachten. Ze neemt een uurtje pauze voor deze wandeling. Uiteindelijk zijn we 2,5 u onderweg. ๐Ÿ™‚ Ik denk dat we ook makkelijk drie dagen zouden volbabbelen. Heerlijk!

IMG-6432-e1619214343281-700x525

Ondertussen heb ik ook een datum voor de aankondiging: 30 april. Nog een weekje en jullie kunnen ‘the making of’ weer volgen. Ik ben zelf benieuwd …

Time for change …

Wat is het lang geleden dat ik hier nog schreef …

Teller …

Na vijf jaar uitgeven in eigen beheer staat de teller op 9000 verkochte exemplaren, een optelsom van deel 1, 2 en 3. Dit jaar is goed voor 3200 examplaren, echt zot.
Ik kan niet zeggen dat ik daarvan droomde. Ik was al heel bij toen het eerste pallet verkocht geraakt. ๐Ÿ™‚ Maar als het je overkomt, is het natuurlijk geweldig.

Drive …

Hoewel, overkomen … Vanaf dag 1 heb ik de drive gevoeld om de verhalen bij de kinderen te brengen. Ik investeerde spaarcentjes en keek vooruit. Het was leuk dat ik wat verdiende, maar dat is nooit een drijfveer geweest. Boek 2 kwam er, de facebookpagina en de bestellingen groeiden mee. Ik werd ineens BTW-plichtig, maar besloot om de prijzen te houden zoals ze waren. Ik ging 60% werken om me meer te kunnen focussen op de hobby die ondertussen uitgroeide tot een kleine onderneming. Maar dat had ik nog niet echt door …

Total loss …

In april kwam deel 3 uit en vanaf toen ging het werkelijk total loss. Ik had ondertussen een groot netwerk opgebouwd en dat netwerk deed ongelofelijk zijn best om de boeken mee de wereld in te sturen. Het werkte …
Ik heb de boeken geen enkele dag losgelaten, of zij lieten mij niet los … het is maar hoe je het bekijkt. De drive werd met de jaren alleen maar groter, zeker met zoveel lieve feedback.

Knagen …

In november van dit jaar besloot ik om een tandje bij te steken. Ik investeerde in een FB training en dat loonde. Ik verzond 706 boeken, een record. Maar deze keer voelde ik geen euforie. Ik wou blij zijn, echt, en ergens was ik dat ook wel, maar er knaagde iets. Als ik eerlijk ben, was dat al een tijdje zo.
Het begon met het programma Andermans zaken. Ik volgde Kamal en de deelnemers doorheen hun ondernemerschap. Ontzettend gepassioneerde mensen die zich soms in de schulden staken om verder te doen. Best confronterend. Toen voelde ik al ‘ik ben een schrijver, maar ik zou eigenlijk ook een ondernemer moeten zijn’. Lees: me bezig houden met cijfers. Ik had daar weinig zin in, omdat de administratie zo al genoeg van me vroeg naast mijn job.
Maar begin december moest ik wel. Ik werd geconfronteerd met het feit dat ik heel hard gewerkt had, maar dat dat zich niet vertaalde in omzet. Dit was echt niet meer okรฉ.
Ik voelde misschien eindelijk hoe moe ik was en hoe ik struggelde om alle ballen in de lucht te houden.

Keerpunt …

De avond voor mijn verjaardag kwam het keerpunt. Ik bespaar jullie ‘the drama’, maar het werd toen duidelijk dat ik zo niet verder wilde. Mijn grootste pijnpunt: Ik heb geen tijd meer om te schrijven. In oktober 2019 schreef ik het laatste verhaal. De vraag naar deel 4 is groot en deze keer wil ik het zelf ook heel graag. Maar het is een geschenk dat ik krijg, en daarvoor moet ik openstaan. Met dit volle hoofd zeggen de personages foert. ๐Ÿ™‚

Changes …

Ik heb een webshop lang afgehouden. Ik wou alles zelf doen en het persoonlijk houden. Het bleek niet meer haalbaar.
Er kwam een tussenoplossing met een bestelformulier en dat werkte al een stuk beter. En … jullie bleven me jullie verhalen vertellen en feedback zenden.
Een webshop leek ineens toch mogelijk, maar met ruimte voor jullie verhaal. Zelf gefabriceerd, nu in testfaste. Ik hoop alles draaiende te hebben tegen 1 januari. De verkooppunten blijven actief.
En dan het verzenden. Ook daar moest iets veranderen. Ik wil wat minder in een magazijn en op ‘postschema’ leven en zal nog verzenden op maandag en donderdag, tenzij het dringend is of de stapel hier te groot wordt. ๐Ÿ™‚ De verzendkosten waren altijd exclusief BTW, maar dit is eigenlijk niet correct, opmerkingske van de boekhouder. Er zal dus 6 % BTW in rekening gebracht worden op deze kosten. Afhalen blijft natuurlijk mogelijk.
Maar de grootste en moeilijkste verandering: de prijzen. Vanaf 1 januari zal een boek 23 โ‚ฌ kosten en de krachtkaartjes 13,5 โ‚ฌ. Er zijn wat slapeloze nachten, berekeningen en gesprekken aan vooraf gegaan. Het voelt okรฉ nu, ik weet wat de verhalen mogen brengen.

Ie … y … i …

Na boek 1 merkte iemand fijntjes op dat ik nogal graag namen gebruik met een ie-klank achteraan. Guppy, Rozie en Eli zagen het levenslicht.
Ik had het toen niet door (een van de zovele dingen).
In boek 2 waren er maar twee personages die om een ie-klank vroegen, nl. Dolly en Gittie, maar in boek 3 ging het total loss met Lizzie, Japie, Flopsie, Dottie en Nellie. En dat is een goed teken …
Ik werd geboren in de winter van ’76. Lag het aan Peter Pan of aan iets anders, maar die winter was de naam Wendy erg populair. Ik startte met twee naamgenoten in de kleuterschool en was tevreden met mijn ouders keuze.
Toen kwam er een zekere Iris op de proppen die zich omvormde tot Wendy Van Wanten. De ‘mopjes’ vlogen rond mijn oren, zeker in de jaren toen ik als jonge blondine voor de klas stond.
En dan was er Ochtendkuren op radio 2, met boer Firmin die vaak hoog opliep met zijn dochter Wรจรจรจรจรจndy. Een lading nieuwe mopjes vond zijn weg naar mijn gevoelige oortjes. ๐Ÿ™‚
Ergens tussendoor werd er precies nationaal beslist dat mensen met een ie-klank in hun naam niet bijzonder intelligent waren (lees: marginaal). Ik herinner me nog goed de reacties op de geboorte van Kenji, zoontje van Sam Gooris en Kelly Pfaff.
En ineens zou ik liever Inge genoemd hebben of iets anders, niet ie-achtig. Iets krachtigs …
Maar dan zie je je eigen naam op een kinderboek.
De verhalen hebben me veel gebracht. De personages hebben me meegenomen naar hoekjes in mijn onderbewustzijn die al eventjes het daglicht niet meer gezien hadden. Ze vertelden me ook altijd hun naam.
En nu denk ik dus dat ze ervoor gezorgd hebben dat ik mijn naam (en eigenlijk dus ook mezelf) weer omarm. En daarbij natuurlijk alle prachtige lieverds met een ie-klank in hun naam.
O, ik heb er ook met een e, een o, een a, een u … ๐Ÿ™‚

The making of … deel 3! Maart – voorstelling

1/3/2020: D-day …

Hoe plat ik me ook voel, vandaag wil ik de bestanden verzenden. Ik tuur me nog wat scheel, laat nog twee tekeningen aanpassen, ga even poolen en iets eten met een vriend en kan dan eindelijk de knoop doorhakken: het is af!
Ik beslis om te starten met 700 exemplaren. Een van de dagen volgt de proefdruk van de drukker (digitaal) en moet ik mijn definitieve fiat geven.
Maar voor nu: leve het zwarte gat! Voor efkes toch …

5/3/2020: Hartverzakking …

Eergisteren kreeg ik een proefdruk van de cover en het binnenwerk. De cover is okรฉ, maar ik heb de kleurenstalen nog niet voor de titel. On hold dus.
Het binnenwerk dan … Ik merkte bij de eerste proefdruk dat een aantal tekeningen een mm moesten verplaatst worden. Het klinkt als een echte kommaneuker, maar in drukkertjesland gaat het echt om millimeters.
Vanmorgen kreeg ik de nieuwe proefdruk. Ik scrollde er losjes door, ervan overtuigd dat het nu wel okรฉ zou zijn. En dan zie ik ineens dat er een hele pagina tekst weggevallen is! De tekst stond op een tekening, dus viel het niet meteen op. My God, mijn hart. Dit is zowat mijn ergste nachtmerrie, zeker nadat er een zinnetje ontbrak in de vierde druk van deel 1. Dat ben ik nog niet vergeten.
De schutbladen ontwierpen we deze keer zelf, maar hebben niet het juiste formaat. Katrien kan dus ook weer aan de slag. En zo blijven we dus bezig.

Ik verzond zonet een nieuwe proef van het binnenwerk en het juiste schutblad. Derde keer, goeie keer? Als nu de kleurenstalen nog in mijn brievenbus zitten, kan ik dit stuk eindelijk afronden.
Gisteren vroeg iemand wat ik het leukste deel vind aan het maken van een boek. Veel, maar dit dus absoluut niet. ๐Ÿ˜‰

What else?
Damien vroeg me een paar dagen geleden om het cdhoesje klaar te maken voor de nieuwe liedjes. Er komt geen echte cd meer, maar dus wel een nieuw album op YouTube en andere diensten. Helaas kan het bestaande album niet uitgebreid worden. Zullen we dat dan nu ook nog even fiksen? Het regent toch …

cover-drukklaar-700x350

En als ik dan toch bezig ben … Ik maak ook nog even de opdrachtbladen klaar voor op de website. Productief dagje! Maar mijn nek is minder blij, au.

6/3/2020: Vieren …

Katrien en ik spraken vanmiddag af om even te vieren. Traditioneel doen we dat bij de sushi. Normaal met een boot, maar ik koos deze keer voor een iets kleinere portie. Zwangerschapskilo’s … ๐Ÿ™‚

vieren-700x525

In de namiddag komt er opnieuw een proefdruk binnen ter goedkeuring en op hetzelfde moment worden de stalen geleverd vanuit Litouwen, jaja. Op een kwartier tijd is alles in orde: de proefdruk wordt goedgekeurd en we kiezen uiteindelijk voor een gouden titel. Een breuk in mijn concept, maar soms moet je loslaten zeker …

15/3/2020: Corona …

Sinds ik mijn ‘jawoord’ gaf voor het maken van 700 exemplaren is alles stilgevallen. De eerste week deed dat deugd. Efkes bekomen, volop concentreren op het werk en meer vrije tijd.
Toen kwam Corona en ook het besef dat de geplande boekvoorstelling van 4 april niet zal kunnen doorgaan. Eerst was er de teleurstelling, dan de aanvaarding en misschien klopt het nu zelfs. Ik was aanvankelijk niet van plan om nog een voorstelling te houden. Vooral omdat ik de vorige keer niet voldoende tijd had om een babbeltje te doen met de mensen die er waren. Het was voorbij geflitst en ik genoot meer van de foto’s achteraf dan van het moment zelf.
Maar dan vond ik toch dat we moesten vieren. Ik ging het deze keer anders aanpakken. Maar mijn brein maakte het telkens groter. Ik zocht decoratie in het thema van het heelal, bestelde een fotodoek met sterrenhemel, wou een PowerPoint van de voorbije vier jaar maken, schreef speeches in mijn hoofd … Er werd zelfs een offerte gevraagd bij een geweldige traiteur. Kortom, er kwam heel wat poespas bij kijken.
En ja, het zou zeker geweldig geweest zijn. Maar misschien is het ook fijn om jullie te ontmoeten en een voor een jullie reacties te zien op het nieuwe boek. Waar en wanneer weet ik nog niet, dat hangt ook niet van mij alleen af. In ieder geval zullen we online wat meer tamtam maken en zullen jullie de levering op 30 maart ‘live’ kunnen beleven. Dit wil ook zeggen dat ik de boeken waarschijnlijk iets vroeger kan verzenden, nothing to hide anymore.
En nu? Als leerkracht in het volwassenenonderwijs ben ik vanaf morgen vijf weken thuis. Geen werk, geen boek, geen voorbereiding van een voorstelling, thuisblijven … Het voelt raar. Ik heb een verhaal geschreven rond vervelen, veel kans dat ik dat nu ten volle kan beleven. ๐Ÿ˜‰ Benieuwd wat het me mag brengen …

20/3/2020: Vooravond …

We staan aan de vooravond van de pre-order morgen. Ik kan je vertellen dat ik dat best spannend vind. Wat zal ik morgen aantreffen in mijn mailbox? De verhalen in het nieuwe boek passen meer dan ooit bij deze tijd. Ik hoop dat jullie het voelen en dat jullie er volgende week kunnen van genieten. Een heel aantal mensen lieten al weten dat het een lichtpuntje zal zijn in de crisis die we doormaken, een mooi compliment.
Woensdag werd ons zijprojectje geleverd, wat maakt dat ik 2000 cadeautjes heb voor jullie. ๐Ÿ™‚ Ook het verzendmateriaal werd tijdig geleverd. De living raakt hier aardig gevuld.
Damien liet me weten dat de muziek klaarstaat voor 3 april, vervroegen kan niet meer. Zijn dochters maakten een ontzettend leuk filmpje rond het verhaal van de tevredentijd. Normaal was dit voor de voorstelling bedoeld, maar ik deel het graag hier met jullie.

Vandaag kreeg ik ook de bevestiging van uitgeverij Averbode. Het verhaal van de waarheidskoffer zal gebruikt worden bij een taalmethode. Allemaal goed nieuws dus.
Tussendoor maak ik afstandslessen voor mijn job in het volwassenenonderwijs. Ik wil mijn cursisten goed opvangen en hen toch wat materiaal meegeven om mee te werken. Maar mijn focus ligt bij de boeken. Ik herleef in mijn eigen structuur, mijn eigen ritme. Ondanks de vele maanden van voorbereiding, is er nog steeds ontzettend veel te doen. Alles moet aangepast worden naar drie boeken. Gelukkig heb ik tonnen energie.
Ik hoop uit de grond van mijn hart dat de kinderen ook wat tijd krijgen. Dat we weer de waarde zien van loslaten en verbinden met het leven zelf. Dat er tijd is om te voelen wat het virus met ons doet. Voor mij werkt het louterend momenteel.
Het enige waar ik nu nog mee worstel is de voorstelling zelf. Ik wil de doos erg graag uitpakken met Katrien. Als het kan organiseren we iets buiten, in de tuin van mijn ouders, met de gepaste afstand, maar wel een glas cava. ๐Ÿ˜‰

21/3/2020: Het is lente … in mijn hart!

Ik ben een langslaper en zeker in het weekend. Maar nu zijn alle dagen weekend. Ik had een Facebookpost klaargezet vanmorgen voor de pre-order, alles geregeld, geen wekker nodig. Maar ik was al vroeg wakker en kon niet meer slapen van de adrenaline. En misschien goed want wat was het fijn om jullie mails te zien binnenkomen, met de minuut. Zo had ik het gehoopt. Een frisse douche en twee pannenkoeken later begon ik aan de verwerking. Wat hebben jullie ernaar uitgekeken. De berichtjes zaten vol met lieve zinnen:

pre-order-fb-300x251

En dan was er nog het bericht van een juf van GBS Vossem. In de school werd een Feelgood-ruimte ingericht met de verhalen als leidraad, compleet met kapstokjes. Zalig! Er gebeuren zeer mooie dingen, ook/vooral nu …

kapstokken-feelgood-Gevoelige-oortjes-e1584814269141-300x169

Er werden ook heel veel pakketten besteld met 3 boeken ineens. Fijn dat mensen zoveel vertrouwen hebben ondertussen.

24/3/2020: We tattoo you!

Tijd om ons geheime projectje te onthullen! 1f642 Het was niet makkelijk om de juiste partner te vinden, maar gelukkig gaf Nancy van Fonkelster me de ultieme tip.
Wist je dat de Maanmeermin (verhaal 9 in deel 3) de gave heeft om mensen die mekaar missen te verbinden via een knuffelknop?
Plak beide deze bijzondere tattoo en stop er een dikke knuffel in. Als je mekaar mist, duw je op je knuffelknop. Zo voel je je altijd en overal verbonden met mekaar.
Je krijgt een vel tattoos per boek, helemaal gratis.
Belangrijk: lees eerst het verhaal. Zo ontdek je de ware boodschap achter ons idee.
Katrien en ik deden vandaag alvast de test. Ze zien er geweldig uit. Dank je Katrien voor het ontwerp!
En voor jullie allemaal: We tattoo you!!! 2764

27/3/2020: Uitstel

De pre-order loopt als een trein, echt zotjes. Er zijn meer dan 100 exemplaren van deel 3 gereserveerd en ook deel 1 en 2 doen het zeer goed. Deze week bereikten we de kaap van 6000 verkochte exemplaren!

pre-order-189x300

Des te vervelender is er dat ik vandaag bericht krijg dat de levering zal uitgesteld worden. Als je ziet hoeveel grenzen de vrachtwagen moet passeren, is dat natuurlijk niet zo verwonderlijk.

grenzen2-300x133

Efkes een klopke toch wel weer. Maar goed, overmacht, niks aan te doen. De nieuwe leverdatum is 2 april.
Katrien maakt in het weekend een leuk filmpje. Kijk mee over de schouder van mijn favoriete linkshandige rechterhand. ๐Ÿ™‚

2/4/2020: Finally we meet …

Oef, de boeken zijn toegekomen en dat onder een stralende zon. Zo stralend dat we even moeten zoeken waar we het fotodoek zouden hangen. ๐Ÿ˜‰ Deze fotodoek was voorzien voor de voorstelling. Ouder en kind konden zo een leuke foto maken. Nu gebruiken we het als achtergrond voor een live filmpje.

4/4/2020: Boekvoorstellingsdag (not) …

Zonder Corona stond ik nu stralend op de boekvoorstelling van deel 3 met pas gekleurd haar en in een schoon lang kleed. ๐Ÿ™‚
Ja, ik had jullie natuurlijk graag in levende lijve gezien. Maar nog meer had ik de mensen in de bloemetjes willen zetten die met mij dit boek en de liedjes maakten: Katrien, Beatrijs, Nina, Nancy, Igor, Damien, Natasja, Charlize. Ik maak dat nog goed …
Negen maanden geleden begon ik het schrijfproces bij te houden op mijn blog. Voor mezelf, maar ook voor anderen die misschien auteur/uitgevertje willen spelen. Je leest de start hier en kan volgen per maand (die hards): https://www.verhalenvoorgevoeligeoortjes.com/the-making-of-deel-3/
Vandaag wil ik dat stuk afsluiten en mijn gewone blogposts weer oppakken.

5 april 2019 schreef ik het eerste verhaal, aarzelend. Een jaar later is het boek klaar. Het was een mooie reis …
Zelfs met Corona zullen deze verhalen hun weg wel vinden. En mijn haar komt ooit wel eens goed en ook het kleed is recupereerbaar. ๐Ÿ™‚

The making of … deel 3! Februari

2/2/2020: Nog 8 weken …

Ik prul de hele dag aan het boek en blijf er stom van staan hoeveel tijd het vraagt. Niet dat ik de tijd in de gaten houd, want die vliegt voorbij.
Tijd om het tweede verhaal uit deel 3 voor te stellen: Orkest van de ziel.
Voor wie? Voor kinderen die erg boos worden en met zichzelf geen blijf weten. Dit verhaal helpt hen om terug te keren en stap voor stap te ontleden wat er precies gebeurde.
Daarnaast leren ze een aantal instrumenten in een orkest kennen. ๐Ÿ™‚
Bij dit verhaal hoort ook een liedje.

Orkest-1-1-300x258

Over de titel zijn de meningen verdeeld. Katrien en haar gezin vinden het woord ziel een beetje creepy. Ook vriendin Daisy denkt eerder aan iets donkers bij een ziel.
Voor mij is het net het tegenovergestelde. Een ziel is voor mij je basis, iets wat zachtjes fluistert en waar je hopelijk naar luistert. Ik neem hun feedback mee, maar denk dat ik in een ander woord nooit de lading zal vinden die ik wil meegeven. Wordt vervolgd …
Ik vraag aan Nadia om muzieknootjes te maken in de juiste titelkleuren, dat kan ik echt niet zelf. Delegeren …
Katrien stuurt nog wat tekeningen door en ook een ontwerp voor de schutbladen. Deze keer geen groen papier, maar een eigen ontwerp. ๐Ÿ™‚
Om 23u ontvang ik een mailtje van Nina met het voorwoord. Ook weer een spannend moment. Een beetje emotioneel ook, zeker nu het boek erg ver gevorderd is. Het voelt zo’n beetje als de kerst op de taart. Het is een lief voorwoord, helemaal Nina.

3/2/2020: Overdrive …

Wow, wat gaat het hard. De tekeningen worden momenteel bijgewerkt en dat betekent dat ik heel de dag afbeeldingen plaats in Indesign en check. De muzieknootjes komen toe en dat geeft meteen een heel nieuwe look.

nootjes

Ook de groene bolletjes van het voorwoord en de potloodjes krijgen een update. Ik werk nog wat aan de opmaak van de opdrachten. Zondag bekijken Nancy en ik nog de oefeningen van de laatste vijf verhalen.

4/2/2020: Hulplijnen en aflopen …

Dit klusje heb ik zo lang mogelijk uitgesteld: de positie van tekst en tekeningen nakijken met hulplijnen. Mannekes, daar kan je je echt scheel op kijken. Zo zijn deze twee kanten van de inhoudstafel exact hetzelfde ingesteld en is er toch een verschil, grrrrr.

hulplijnen-700x90

‘Wie ziet dat?’, hoor ik je denken. Ik. ๐Ÿ™‚ Ik zag het meteen bij de afdruk een paar weken terug. Daar had ik geen hulplijn voor nodig.
Bekentenis: ik durf te foefelen als ik het echt niet meer zie zitten, zoals nu. ๐Ÿ™‚
Elke pagina heeft ook een afloop. Een wat? Zie je de rode lijnen? Je voorziet op elke pagina 5 mm extra voor de drukker. De tekeningen moeten dus ook op die manier perfect geplaatst worden.

afloop

Nog 84 pagina’s te gaan …

7/2/2020: Communicatietroubles …

De zaal voor de boekvoorstelling/signeersessie is dubbel geboekt. Ik val maar meteen met de deur in huis. ๐Ÿ˜‰ Ik bespaar jullie het hele verhaal, maar het leverde me al heel wat stress op. Reserveplannen zijn in de maak, dankzij vrienden (alweer hulplijnen) maar ik merk dat ik er veel moeite mee heb in mijn hoofd.
In de zaal die ik koos, werd ik groot. Ik ging er naar de majorettes, volgde er muziekles, speelde er jaren trompet in de fanfare en kom er nu nog vaak om de concerten te presenteren enz. Ik ken elke hoek en had al een heel zaalplan bedacht.
Zondagavond weet ik of ik moet loslaten en uitwijken naar een andere zaal. Fingers crossed!

Vanmiddag gaven Katrien en ik een workshop in De klimop in Ham. Ik voelde dat ik er niet helemaal bij was door het gedoe met de zaal. Daarbij kwam dat we een workshop voorzien hadden voor kinderen van het derde leerjaar en dat er 26 kinderen van de tweede en derde kleuterklas voor onze neus stonden. ๐Ÿ™‚ Ik heb lessen te leren in communicatie vrees ik.
We deden ons best om er toch nog iets van de maken en ook de juffen waren een en al begrip. Iedereen toch nog content, oef.

9/2/2020: Nog 7 weken …

Het derde verhaal in deel 3: De wat-waslijn.
Voor wie? Voor kinderen/volwassenen die dingen oppikken die niet van hun zijn of bij het vasthouden aan pijnlijke herinneringen. Met behulp van de wat-waslijn maken we plaats voor nieuwe, fijne herinneringen …

Wat-waslijn-300x265

11/2/2020: Samenvattingske …

Voor de voorstelling van boek 2 maakte ik een PowerPoint van de eerste twee jaar van ons avontuur.
Tegen 4 april wil ik een ‘samenvattingske’ gemaakt hebben van de laatste twee jaar, van boek 2 naar 3. Rewind dus …
Een gigantische klus, zelfs voor het georganiseerde type. 1f642 ๐Ÿ™‚ Maar ook heel erg leuk om alles opnieuw te beleven … Zot ook hoeveel mensen we leerden kennen die de boeken (en ons) in hun hart sloten.
Merci aan alle believers op ons pad. 2764

84938328_2773378569378800_1555768653624901632_n-241x300

12/2/2020: Schrijfstopwoorden …

Het kwam niet goed met de zaal … Ondertussen is er wel een andere zaal gevonden in Testelt. Stilaan vormt er zich een nieuw zaalplan in mijn hoofd. Show must go on. ๐Ÿ˜‰
Vandaag installeer ik me in mijn favoriete cafรฉ en ik start weer van voor af aan met het herlezen van de teksten.
Het is gek hoe je telkens weer iets anders ontdekt. Zo zie ik nu dat ik drie keer het woord glimlachen gebruik in het verhaal van Schichtelichtje. Niet dat er niet gelachen mag worden, maar het is wat veel van het goeie.
Hier een lijstje van mijn schrijfstopwoorden (schrijfstokpaardjes?) die ik ontdekte in deze editie:
– langzaam maar zeker
– weet je
– zo snel mogelijk
– de twee vrienden
– raar
– rustig
– zuchten
– opgelucht
– knikken
– …
Ach ja, in het eerste boek was alles prachtig. ๐Ÿ™‚

13/2/2020: Uitgeverij Averbode …

Op de foto zie je Lucie Roobrouck, docente lerarenopleiding aan de Arteveldehogeschool. Vorig jaar mocht Lucie een lezing geven in Hongarije en ze koos voor โ€˜Improving mental wellbeing through storiesโ€™. Ze wou de verhalen uit boek 1 als voorbeeld gebruiken. Wat denk je dat mijn antwoord was? 1f609
En zo stond mijn boek te blinken op een podium in Hongarije, tussen โ€˜Geluk voor kinderenโ€™ en โ€˜Behavior Talesโ€™.

lucie2

Ze is fan, dat is het minste wat je kan zeggen. Eind vorig jaar stuurde ze me een berichtje waarin ze vertelde dat ze mijn boeken aangeraden had bij Uitgeverij Averbode. Er was een nieuwe taalmethode in de maak. Natuurlijk was ik blij, maar ik ben nogal het nuchtere type. ๐Ÿ˜‰
Vanmorgen kreeg ik een mail van de uitgeverij met de vraag om toestemming om het verhaal van de twee bruggetjes en de bijhorende tekening te mogen gebruiken. Tot daar de nuchterheid. ๐Ÿ™‚
Uiteraard gaf ik toestemming, maar er komt ook een en ander bij kijken naar rechten toe enz. Beatrijs raadde me aan om me aan te sluiten bij ‘De auteurs’, een vereniging die de belangen van auteurs bewaakt. Wordt vervolgd …

14/2/2020: Afdruk afbeeldingen …

Het mag dan ‘lievekesdag’ zijn vandaag, hier ging het werken aan het boek gewoon verder.
Katrien zette vanmorgen alle 31 afbeeldingen om naar CMYK en verzond ze naar de drukker voor een check. Tegelijk kreeg ik ze ook toegezonden zodat ik alles opnieuw kon plaatsen.
Met een aantal tekeningen loopt het mis, we weten niet waarom. De achtergrond wordt helemaal korrelig. Dinsdag spreken we af en vinden we hopelijk het euvel. De tekeningen die ik oppikte bij de drukker zien er nochtans erg goed uit. ๐Ÿ™‚
Vanavond ging ik naar de voorstelling van de eerste dichtbundel van Henri A, een vriend uit mijn hometown. Hij startte de avond als volgt:
‘Ik ben geen dichter, maar ik dicht. Ik ben geen schrijver, maar ik schrijf. Ik zet gewoon graag dingen op papier.’
Erg herkenbaar, al is het voor mij eerder dit:
‘Ik ben geen zangeres, maar ik zing. Ik ben geen schrijfster, maar ik schrijf. Ik vertel gewoon graag verhalen.’

15/2/2020: En het kwam dichter …

Wanneer is een boek af? Pffff …
Vanavond bekijk ik de tekeningen een voor een met mijn ‘ogen voor detail’, die ik al van kindsaf heb. Vaak is dat een kwaliteit, soms is het erover. Ik ben ook de eerste om dat toe te geven. Gelukkig kent Katrien me al een tijdje en gaat ze daar goed mee om.
What else? In de winter lag ik languit in de zetel en zag ik deze decoratie passeren op de site van Wish, gevaarlijk. Niet alles past in het thema van de boekvoorstelling/signeersessie, maar ik liet me efkes gaan.
Vanavond pruts ik alvast een pakket open. Alles hangt aan elkaar met van die plasticjes, zoals bij kleding. Ik knip dat het een lieve lust is. Pas later ontdek ik de haakjes die ervoor zorgen dat het dus een soort mobiel is. Oeps … Pakje nummer 3 kan ik nog redden.

decoratie-300x225

Ik heb nog een paar weken de tijd om te bedenken wat ik ermee ga doen. Dit was trouwens niet het enige wat ik bestelde. ๐Ÿ™‚

16/2/2020: Nog 6 weken …

Het vierde verhaal in deel 3: Wipstaarts trucs.
Voor wie? Voor kinderen die het vaak te druk vinden bv. op een feestje. Hoe kan je goed voor jezelf zorgen en toch plezier beleven aan feestjes, op jouw manier?

wipstaart-300x259

17/2/2020: Pakketje …

Alweer een pakketje … Deze keer met stalen die we bestelden voor ons geheime projectje. Als ik de zak zie denk ik ‘tiens, ik had het wat kleiner verwacht’. Wanneer ik de zak openmaak, merk ik dat ze zowaar alles opgestuurd hebben wat ze in die firma kunnen maken. ๐Ÿ˜‰ Hilarisch als je bedenkt wat we eigenlijk besteld hebben.
Wees gerust, dit wordt het allemaal niet. ๐Ÿ˜‚
Wie verlost mij van een wc-rol, kaartset, zadelbeschermers, vlag, resem armbandjes, magneet …?

18/2/2020: Nog niet af …

We waren vastbesloten om het boek vandaag af te werken. ๐Ÿ™‚ Je raadt vast al dat dat niet gebeurde. 31 tekeningen overlopen met perfectiemieren onder onze beide mutsen, het vraagt tijd. Op een afdruk zie je vaak veel meer detail en zo beslisten we dat een aantal tekeningen wat extra pit konden gebruiken. Dottie bv. vroeg om een fellere haarkleur. Ze wil er graag flashy uitzien op 4 april. Of het gelukt is, zien jullie in boek 3.

dottie-251x300

Dan was de cover aan de beurt. We ontvingen nieuwe stalen voor de titel, maar ze voldoen helaas niet. Weer op zoek dus naar de juiste kleur.
Doe er nog wat troubles met Indesign en omzettingen bij en de tijd vliegt.
Maar er was ook tijd voor fun. Meer kunnen we hierover nog niet kwijt. Fingers crossed dat we morgenvroeg opstaan zonder uitslag. Made in China … ๐Ÿ˜‰

22/2/2020: Rei-Ki …

Een tijdje terug vroeg een collega of ik niet een keer meeging naar een open reiki-avond bij Kenny Appelen. Bij hem volgde ik 9 jaar geleden mijn tweede graad reiki. Ik leerde er Katrien kennen. De rest is historie. ๐Ÿ™‚
Gisterenavond was het zover. We deden een oefening rond aarde-Ki en maan-Ki en mijn hoofd schoot meteen naar het verhaal van Schichtelichtje waarin ik probeer om maankracht uit te leggen. Moet ik het vervangen door Maan-Ki?
Ik besefte al snel dat ik dat best parkeerde tot na de sessie, gelukkig. Ik kon mijn gedachten loslaten en gaf iemand reiki. Mijn handen wisten nog hoe het moest. Daarna mocht ik zelf op de tafel, het beste deel van de avond. ๐Ÿ˜‰ Hoewel … Ik voelde de hele tijd een erg koude stroom. De kaartjes die ik achteraf trok, logen er ook niet om.
De samenvatting: meer ontspannen, ‘warmer’ zijn voor mezelf en meer lachen. Genoteerd!
Vanmorgen zet ik me weer aan de pc. Ik besluit om het bij maankracht te houden, anders klopt het liedje niet meer. Om 17u ben ik weer eens rond, voor de zoveelste keer.
Ik ontdekte nog 4 dingetjes. Het is dus voor 96 % af. ๐Ÿ˜‰ En dat op Katriens verjaardag. ๐Ÿ™‚

25/2/2020: Alleen …

Ik heb verlof, sinds gisteren. Het komt misschien wel als geroepen. Ik werk de hele dag aan het boek, gisteren en vandaag. We zijn in de fase van ‘zou ik het niet beter anders doen?’ en dat is niet de makkelijkste. Ik herwerk nog wat opdrachten, vraag raad, pas weer aan … Zo gaat de tijd snel.
Vanmiddag kan ik eindelijk groen licht geven voor ons zijprojectje. Ik bestel 2000 stuks met een aanzienlijk prijskaartje, het moet goed zijn. En zo komen we bij het topic van vandaag, alleen beslissingen nemen.
Ik heb een fantastisch team en ben bijna dagelijks gesteund door hen en vrienden. Maar beslissen dat het boek af is, de pdf maken en doorsturen, dat is mijn job en mijn verantwoordelijkheid. En dat is spannend. En dat voelt een klein beetje alleen. Maar het is helemaal okรฉ. Een van de dagen lukt het me. ๐Ÿ™‚

29/2/2020: Groeidag …

De voorbije dagen liet ik het boek rusten. Donderdag en vrijdag genoot ik van een uitstapje naar Maastricht met de vriendinnen. Het deed deugd om er even uit te zijn.
Zaterdag was ik bij Nancy aan zee om mee een groeidag te begeleiden voor zes kinderen van de lagere school. Nancy had me gevraagd of ik het verhaal van Schakeltijd wou uittesten. Daar moest ik niet lang over nadenken. Best spannend om het verhaal voor te lezen en de reactie te zien van de kids.

voorlezen-schakeltijd-700x467

Maar dat viel goed mee. Nancy koppelde er een mooie oefening aan rond prikkels, een goeie combinatie.
‘s Avonds treed ik nog op met de coverband. Daarna geeft mijn lichaam aan dat het meer dan genoeg geweest is.

85173084_2496147727312084_6501429267404947456_n-700x510

The making of … deel 3! Januari

nieuwjaar-700x467

1/1/2020: Fases …

Momenteel zitten we in de leukste fase, om dan in maart over te schakelen naar de nerveuze fase met een misselijke climax begin april. ๐Ÿ™‚
Maar we zijn er helemaal klaar voor om het allemaal nog een keertje te doen.

Nog-12-weken-300x251

5/1/2020: Liedjes klaar!

Ze zijn klaar, de vijf nieuwe liedjes bij deel 3. Ik liet het inzingen over aan de dochters van Damien: Natacha en Charlise. Benieuwd wat jullie ervan zullen vinden. Mijn favoriet: De tevredentijd.
Vanaf 4 april zullen ze te beluisteren zijn op YouTube, Spotify, enz. in een apart album. Toevoegen aan het bestaande album gaat helaas niet meer.

Liedjes-700x201

Ik slaagde er ook in om mijn boekhouding af te werken van 2019. Not my cup of tea, maar ook dat hoort erbij.
Vanmiddag palaverde ik met Katrien over het hoofdpersonage van Schakeltijd, een meisjesauto. En over grijpwagen Fred, die uiteindelijk een graafmachine zal worden. Ze mogen niet op figuren uit Cars lijken, een uitdaging.
Ook aan de cover wordt al gewerkt. We willen de kleur wijzigen van de schutbladen, van groen naar … Of misschien moeten we het zelf wel ontwerpen? Zal het brons duidelijk genoeg zijn? Zoveel vragen … Er moeten stalen van Litouwen komen om beslissingen te kunnen maken. En zo is er regelmatig wel iets wat maakt dat dingen ineens ‘dringend’ worden.

7/1/2020: Offerte deel 3 …

De offerte voor deel 3 is binnen. Check het zinnetje bij de opmerkingen. ๐Ÿ˜ฑ๐Ÿ˜ฑ๐Ÿ˜ฑ
Dat voelt ongeveer zo: We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.
Maar de cover is al wel bijna klaar en geweldig. Katrien zegt dat het helemaal goed komt. Ik ga helemaal mee in haar vertrouwen en negeer de lege gaten in het boek. ๐Ÿ™‚

offerte-deel-3-300x232

8/1/2020: Er is ook nog deel 1 …

Je zou het bijna vergeten, er zijn ook nog twee andere boeken. ๐Ÿ™‚ Deel 1 blijft erg goed verkopen. Vanochtend werd dan ook de zesde druk geleverd, 700 nieuwe exemplaren.
Ik (voor de fun): “Ik zou er eens willen tussen zitten.”
Papa: “Dan maak ik een troon.”
Vaders … ๐Ÿ™‚

levering-zesde-druk-deel-1-225x300

Leuk detail: mijn vader hing met zijn bovenlichaam in de kast om deze foto te kunnen maken. ๐Ÿ™‚
De voorbije week was erg kalm qua bestellingen. Als je dan een nieuw pallet ziet toekomen … het blijft toch altijd even slikken.
Ik nam een doos van twintig exemplaren mee naar huis. Twee uur later waren ze allemaal weg. ๐Ÿ™‚ Tot daar de twijfel …

What else? Katrien tekent nu drie volle dagen per week aan het boek. We chatten bijna de hele dag over en weer over de personages. Het gaat ineens heel erg vooruit en dat is fijn. Ik zie het boek groeien met de dag.

schetsen-300x212

10/1/2020: Job done!

Het tiende verhaal, de ideeรซnfontein, bleef onafgewerkt. Ik mistte nog een knutselwerkje en ging overal te rade. Grappig als je bedenkt wat de titel van het verhaal is …
Katrien geeft me de tip om eens te kijken op Pinterest. Dat ik daar niet eerder aan dacht. Ik kijk wat rond en klik door van een huisje naar een vogelhuisje naar … Tja, dat kan je lezen in het laatste verhaal hรฉ. ๐Ÿ™‚
Ik lees de tekst nog eens helemaal door, maak de laatste aanpassingen en verzend het voor eindredactie naar Beatrijs. Job done! Dit stuk toch alweer …

11/1/2020: Netwerk …

Ik stap achterover gebogen de post binnen met 7 pakketten in mijn handen. Vannacht gingen jullie weer total loss qua bestellingen. Ik bedenk dat er in april weer een zotte periode zal aankomen met heel veel gezeul. ๐Ÿ˜‰
Een vrouw lacht vriendelijk naar me en geeft een blijk van herkenning. Mijn hoofd tolt. Is het van op school? Van de coverband? O jee!
Ik had al een groot netwerk voor ik startte met de boeken, zeker in Aarschot, maar dat netwerk kende ik. Ik weet misschien niet altijd de namen, maar gezichten vergeet ik niet gauw. Dat is nu anders …
Ik zet me op een bankje, niet ver van haar, en ze knikt opnieuw aanmoedigend. Ik hou het niet meer en vraag haar of ze mij kent. Ze zegt dat ze me al jaren volgt op Facebook en boekfan is. En dat ze uitkijkt naar deel 3. Op zo’n momenten wegen de dozen een pak lichter en ben ik ontzettend dankbaar voor dat nieuwe netwerk.
What else? Katrien loopt op wolkjes momenteel. Ze kreeg ongelofelijk fijn nieuws. Maar ik laat ze het graag zelf vertellen als de tijd rijp is.
Ik bestel vanalles voor 4 april, vooral decoratiemateriaal en ik betrap mezelf erop dat ik tussendoor ook al bedenk wat ik ga vertellen. ๐Ÿ™‚

13/1/2020: Inhoud …

Dit zijn ze, de tien nieuwe verhalen, aangevuld met vijf liedjes.
Nog tien weken …

Inhoud-deel-3-300x251

Vandaag komt drukwerkmakelaar Igor langs met de stalen voor de schutbladen en de bronzen titel. Ja, hier moet je het mee doen. ๐Ÿ™‚
De schutbladen zullen we waarschijnlijk anders aanpakken deze keer, met een bedrukking. Dat is niet alleen mooier en origineler, maar blijkt ook nog eens goedkoper te zijn. ๐Ÿ™‚
De bronzen titel blijft een gok. Als ik mijn concept wil behouden, moet het brons zijn nu. Maar ik twijfel …

20200114_174115-300x190

14/1/2020: Altijd in verbinding …

Katrien en ik zitten al even in de ‘altijd in verbinding’-fase. Ze stuurt tekeningen door en ik mag mijn gedacht zeggen. ๐Ÿ™‚ Dat werkt wonderwel erg goed bij ons. Uiteindelijk komen we altijd tot een compromis, als dat al nodig is. Er zijn veel momenten waarop we exact hetzelfde idee hebben. Of niet …
Chatgesprek tussen een schrijver en een illustrator:
W: “Ik zag zo’n ouderwetse koffer als valies, maar is mss niet hip genoeg?
K: “Ik denk dat we het met het koffertje zo dicht mogelijk bij de leefwereld vd kinderen moeten houden, dat helpt bij de identificatie met het hoofdpersonage. Kinderen die uit gaan logeren nemen tegenwoordig altijd een rugzak of trolley mee. Ik denk zelfs dat veel kinderen geen echte valies meer kennen.”
Het is officieel: I’m old and boring. ๐Ÿ˜‚

Ik weet niet hoe het anders werkt tussen een schrijver en illustrator, maar ik ben ontzettend blij dat wij het op deze manier doen. Al vraagt het wel wat van een brein en mijn omgeving …
Vanmiddag had ik repetitie met mijn coverband 3 of us. Tussendoor stuurde Katrien tekeningen rond het verhaal van Schakeltijd. De mannen weten gelukkig al hoe het werkt die laatste weken. Alles loopt door elkaar en ik ben iets minder geconcentreerd dan anders. Maar ik val altijd op tijd in. ๐Ÿ™‚

15/1/2020: Projectje …

Katrien werkt ook nog aan een heel leuk projectje bij het boek. Zij zorgt voor het creatieve luik, ik vraag offertes op en kijk of het mogelijk is om het uit te voeren. Wordt vervolgd …
What else? Ondertussen lieten al twee mensen weten dat ze het brons voor de titel maar niks vinden. ๐Ÿ™‚ Wordt ook vervolgd …
De tekeningenstand: er moeten nog 6 nieuwe afbeeldingen gemaakt worden en 7 verder afgewerkt. Goed op schema dus.
Mijn mailbox zat vandaag vol leuke voorstellen. Maar echt leuk hรฉ met een voorstel op ‘daar heb ik altijd van gedroomd’-niveau. En nu moet ik natuurlijk weer schrijven dat ik er nog niks over kan vertellen. Alleen dat ik zeker ga afspreken met de afzender en voor de droom ga als ik de kans krijg.

16/1/2020: Eindredactie De ideeรซnfontein …

Vanmiddag kwam het laatste verhaal terug van Beatrijs. Het is nog helemaal intact, maar haar gevoel voor taal maakt het weer beter.
What else? Verzendmateriaal, ook niet onbelangrijk. Vaak bestellen mensen de twee boeken samen, no problem. Ik ben op alles voorzien, behalve op het verzenden van drie of vier boeken. Dan zit ik in de knoei. Daar komt maandag verandering in. Laat maar komen! ๐Ÿ™‚
Ah, jullie dachten dat ik alleen maar wat schreef? ๐Ÿ™‚

17/1/2020: Voorwoord …

Vanmorgen stelde ik de Gereglementeerde boekenprijs van 20โ‚ฌ in voor boek 3. Dit is verplicht sinds 1 juli 2017. Ik kwam er ook maar ‘toevallig’ achter. Hier vind je meer info.
Veel toffer … Nina schrijft vandaag het voorwoord. Zelf schrijven is spannend, maar iemand anders een pagina laten schrijven voor je is misschien nog spannender. Ik heb er alle vertrouwen in en zoek alvast de Kleenex. ๐Ÿ™‚

voorwoord

24/1/2020: Eindredactie aan huis …

Vanmorgen werd er een pakje geleverd. Eigenlijk was ik al vergeten wat ik besteld had. Maar toen ik het opende, was ik erg blij. Er zit een belangrijk onderdeel in voor de boekvoorstelling/signeersessie van 4 april.

fotodoek-300x225

Ik deed er slechts een half uur over om de inhoud van het pakket weer in het zakje te krijgen. ๐Ÿ™‚
Daarna laat ik een eerste keer een afdruk maken van het boek met de tekeningen en de cover. Dit is een heerlijk moment. Het blijft gek om door je eigen boek te bladeren. De tekeningen spatten van de bladen af. Helaas moet ook in deze versie nog gekribbeld worden … Zo merk ik dat er heel wat paginanummers ontbreken. Ze zitten verstopt achter de tekeningen. Ik roep Nadia ter hulp voor de Indesignkennis.
Om 16u komt eindredactrice Beatrijs langs. Ik heb nog ‘een paar kleine dingetjes’ aangepast. Het plan: twee uurtjes werken en daarna bijbabbelen bij een sushiboot.

beatrijs-300x225

Na de sushistop stelt Beatrijs voor om het geheel nog eens door te nemen. Ik sputter niet tegen. Het is fijn om je passie te delen met een vakvrouw en zeker als die persoon verstaat wat je wil doen. Schrijven is een solobezigheid en dat vind ik helemaal ok. Ik denk niet dat ik een goeie duoschrijver zou zijn. Maar als de verhalen met kleine aanpassingen beter worden en ik tegelijk veel kan leren van iemand die taal ademt, kan ik alleen maar dankbaar zijn.
We werken door tot 1u! Eigenlijk zijn we redelijk moe. Onnozele humor en wat koffie en chocoladecake zijn dan het ideale wapen.
Als we de laptop sluiten, zegt Beatrijs: ‘Dit wordt een knaller.’ ๐Ÿ™‚
Ik blijf er af nu. Promise. ๐Ÿ™‚

25/1/2020: Tijd …

Vandaag liet ik de afdruk zien aan mijn ouders en ‘meter’ Nina. Altijd een fijn moment. De reacties zijn alvast positief.
Dan start ik met het aanpassen van de titelkleuren. Hoe ging dat ook alweer in Indesign? O jee. Ik sukkel met het pipetje en kleurstalen, maar het lukt.
Daarna zijn de lijntjes van de opdrachten aan de beurt, ook mooi in de titelkleur van het verhaal. Er vliegen alweer 2u voorbij voor ik het weet. Ik denk dat je vooral tijd moet hebben als je een boek wil maken. ๐Ÿ˜‰

27/1/2020: Nog negen weken …

Vanaf vandaag neem ik jullie tien weken lang mee door de verhalen van deel 3. We starten met het verhaal van Schichtelichtje. Voor wie? Voor kinderen/volwassenen die het gevoel hebben dat ze hun plekje niet vinden of niet ten volle mogen/kunnen stralen. Het verhaal biedt ook een mooie intro voor het werken met opstellingen.

Schichtelichtje-300x257

31/1/2020: Publiek …

Eindredactrice Beatrijs gaf me de tip om de verhalen voor te lezen en op te nemen. Zo hoor ik beter waar er eventueel nog dingen stroppen. De voorbije dagen nam ik dus mijn voice op, maar ik wou het graag doen voor een publiek. Ik vond het in Izzy, Edelhart, Casper, Mitsie en meneer Uil.

publiek-300x268

Mijn brein is dol op het verzinnen van zo’n onozele dingen tegenwoordig. ๐Ÿ™‚ Ik weet nu ook hoe lang elk verhaal duurt, gemiddeld tussen de 5,5 ร  7 minuten.
What else? Vanmiddag sprak ik weer af met Katrien. We bekeken de afdruk en stuurden bij waar nodig. De tovenaar van de ideeรซnfontein had een iets te ‘chinese’ look. Die wordt helemaal hertekend, maar voor de rest ziet het er al allemaal heel goed uit. We babbelen nog wat over de boekvoorstelling en ons geheim projectje. ๐Ÿ™‚

Ik zal je lijf verwarmen en je ziel erbij …

Vrijdagavond ging ik naar Bart Peeters Deluxe in de Lotto Arena. De meningen over de man zijn sterk verdeeld. De ene vindt hem geweldig om zijn echtheid, de andere krijgt de kriebels van zijn nervositeit.
In de Lotto Arena krijg je het hele pakket over je, vanaf de eerste noot. Een zachte stem, teksten met een bodem, een pakkend moment met Ronny Mosuse, efkes wat maatschappelijke thema’s er tussendoor en een waw-ervaring met het koor. Maar ook zotte spurtjes over het gangpad, dansen ร  la Beyoncรฉ, inclusief (een poging tot) twerken, grapjes vertellen, teksten die nergens op slaan en total loss gaan op de opzwepende muziek van de ideale mannen …
Eerlijk, laat een ander het doen, ik zou het allemaal tรฉ vinden. Maar niet bij den Bart. Zelfs de non-believers moeten aan het einde van het optreden toegeven dat het fantastisch is wat hij doet. Iedereen die daar zit, wil meedoen. Er heerst een vrolijkheid in de gangen die je maar zelden meer voelt bij een groep mensen. Het is er letterlijk en figuurlijk ‘warm’.
Minstens 3u denk je dat het helemaal goed komt met de mensheid, met den Bart als Messias. ๐Ÿ™‚
Maar hoe komt dat dan? Echtheid, bedenk ik. Jezelf 100% durven tonen in je ‘anders’ zijn. Geen 99%, want dan ga je af als een gieter, zo dun is de lijn. Je ‘labeltjes’ combineren tot iets fantastisch en daar zelf ongelofelijk veel plezier aan beleven.
En nee, ik zou daar niet mee kunnen samenleven, maar dat doet iemand anders al met veel liefde. ๐Ÿ™‚ Hij mag mijn ziel verwarmen, dat is ook al heel wat …

bart-peeters-300x225

The making of … deel 3! December

12/12/2019: Nieuwe woordenschat …

No worries, er gebeurt echt wel wat achter de schermen. De samenvatting: Katrien tekent zich te pletter, Damien is klaar om alle songs definitief op te nemen en ik hield me vooral bezig met de verkoop (zotjes) en de zesde druk van deel 1.
Vandaag kreeg ik de kans om een techniekles mee te volgen in mijn oude school. Het was voor de kinderen van het zesde leerjaar de eerste kennismaking met de middelbare school en de lessen techniek. Ze kregen les van een bevlogen leerkracht.
Toch duurde het niet lang voor de eerste perfectiemieren opdoken. Er werd veel vergeleken met elkaar. En ook faalangst lag op de loer.
Een meisje zei tegen haar vriendinnetje: ‘Als je denkt dat je het niet gaat kunnen, zal je het ook niet kunnen.’ Spot on, dacht ik zo. ๐Ÿ™‚
Ik kribbelde nog wat dingen op voor het tiende verhaal van deel 3 en kijk al uit naar de nieuwe woordenschat die ik wil introduceren …

13/12/2019: Cover?

Katrien vraagt me hoe ik de cover zie. Ik kan de sfeer omschrijven en een aantal items zoals de maan en een bronzen titel, maar dan … Guppy en Otto kregen vorige keer de eer om boven het boek te hangen. Wie zal het nu worden? Of moet er nog wel iemand boven het boek hangen? Gaan we voor iets helemaal anders? En hoe krijgen we het cijfer 3 verwerkt op de kaft?
Mijn brein heeft weer iets om over te knabbelen. ๐Ÿ™‚

15/12/2019: Ontmoetingen …

Gisteren had ik een bijzondere ontmoeting aan mijn boekenstand. Een oud vrouwtje gaf me haar mooiste glimlach bij het zien van de boeken. Ze bladerde door de verhalen en de complimentjes vlogen over de tafel.
Daarna legde ze haar hand op de thema’s van het derde boek. Ze zei: ‘Dit boek zal nog zoveel meer diepgang hebben dan de andere twee.’ En toen was ze weg. Wow, mijn hartje!

What else? Facebook toont me vandaag een post van 4 jaar geleden:

Twee jaar geleden kreeg ik tijdens een coachsessie een beeld van mezelf als klein meisje. Ik zeulde een koffer op een houten trap, richting zolder. Het kleine meisje schoof de koffer in de donkerste hoek en was verdrietig. Het voelde als een afscheid.
Onbewust wist ik wat er in de koffer zat, mijn creatieve talenten…
Ik wist dat ik als volwassene weer de zolder op moest om mijn koffer te openen. Dat heb ik ook gedaan. Wat ik zag was magie.
Die dag heb ik mijn koffer meegenomen naar beneden en besloten om ze nooit meer weg te zetten.
Katrien heeft de voorbije weken haar koffer wagenwijd opengetrokken. Toen ik haar ontmoette, wist ik niets af van haar verleden als illustrator. Ze vond het ook niet zo bijzonder wat ze tot nu toe allemaal gedaan had ๐Ÿ™‚
Voor mij was een tekening genoeg om te zien dat ze talent heeft en ik ben heel blij dat we samen dit proces aangegaan zijn.
En jij? Heb jij nog ergens een koffer op zolder? Let magic happen!

Het raakt me opnieuw als ik het lees. Het openen van onze koffers is life changing geweest.

22/12/2019: Chatconversaties …

Chatconversaties tussen een illustrator en schrijver gaan ongeveer zo … ๐Ÿคฃ

K: โ€œAls de Mooimaker blaadjes over Nellie strooit, waar ligt de bol dan? Want vlak daarna ziet Nellie zichzelf in de bol. En Nellie is op de grond. Hoe zit dat dan? Ligt de bol daar dan ergens of houdt de Mooimaker hem dan terug vast?
En als Nellie haar eigen sprankelende ogen ziet in de bol, heeft de Mooimaker dan de bol vast en vliegt die voor de neus van Nellie?
Waar heeft de Mooimaker de bol eigenlijk vandaan?โ€™
W (op een kerstmarkt): โ€˜1ste vraag: denk ik over. 2de vraag: Nellie heeft bol vast. Je ziet haar van opzij in bol kijken. Focus op ogen. 3de vraag: magie ๐Ÿ˜Šโ€™

W: โ€˜Kan de papegaai in boom zitten?โ€™
K: โ€˜Ik vind deze wel heel leuk zo, want op ne tak heeft de papegaai helemaal geen poten vrij om bol vast te hebben hรจ. Ne vogel zit niet op zijn poep ๐Ÿ˜Šโ€™

K: โ€˜Zeg nog een vraagje: Wat voor beest is PUK?โ€™
W: โ€˜Een elf met voetbaltenue.โ€™

Volgende week zondag zitten we live samen. Komt goed! Ondertussen probeer ik het verhaal van de Maanmeermin klaar te maken voor eindredactie. Ook het verhaal van de ideeรซnfontein moet nog geredigeerd worden, maar daar is nog wat werk aan.

schets

24/12/2019: Warme kerst …

‘Mag ik je feedback geven,’ vraagt een mama via de chat. Eerlijk, mijn eerste idee was dat het iets negatiefs zou zijn. I know … En dan krijg je dit:
‘Ik las op Facebook als tip je boeken en besloot ze te halen in de bibliotheek vooraleer te kopen. We hebben ze nog maar een weekje.
Vandaag moest zoonlief naar het ziekenhuis voor buisjes te plaatsen. Was al derde keer en zoon had niet echt angst. Tot in operatiekamer hij het masker op kreeg en dit vond ie niet fijn. Ik zei hem laat ons de elfentruc doen en hij had zijn ademhaling direct onder controle en alles ging heel vlot.
Het was zo een mooi moment om te zien. Ik kon hem echt zien ontspannen.
We hebben nog niet alles gelezen, maar die elfentruc betekende op korte tijd al zoveel. Zoonlief wil de boeken kopen om bij ons te hebben en daar kan ik alleen maar bij aansluiten.
Ik wou je gewoon even graag bedanken met dit verhaal. Zowel zoonlief als moeder hebben hier veel aan en gaan hier nog veel aan hebben denk ik. Dankjewel en fijne feestdagen.’
Soms moet ik toch een beetje lachen om mezelf.

What else? Beatrijs stuurt me de eindredactie van het verhaal van de Maanmeermin. Ook nu kan ik me er weer helemaal in vinden. Nog een verhaal te gaan ter eindredactie …

26/12/2019: ISBN

Tweede kerstdag lijkt me een mooi moment om de ISBN aan te vragen voor het derde boek. Bij mijn eerste aanvraag koos ik voor een reeks, heel bizar. Je krijgt dan een uitgeversprefix van een aantal vaste cijfers, alleen de laatste twee cijfers wijzigen telkens. Ik heb nog 7 nummers te goed … ๐Ÿ™‚

isbn-700x587

27/12/2019: Work in progress …

Het boek begint stilaan vorm te krijgen. Vandaag overliepen we de 88 pagina’s. En we zijn content, echt. Katrien leerde meer over werken met licht en donker en dat geeft de tekeningen extra pit. Ze kreeg veel lof op de illustratorendag van Clavis, zeer terecht.
1 januari maken we de lanceringsdatum bekend en de pre-order. Vanaf dan kunnen we samen aftellen …

the-making-of-268x300

30/12/2019: ISBN ok!

Zo snel gaat dat, een ISBN-nummer aanvragen. En daarmee kan ik de info vooraan in het boek afwerken. Voor de uitgevers in spรฉ, het kost ongeveer 30 euro.

info-binnenwerk-300x211

31/12/2019: Wensen …

Dank je wel voor 1575 verkochte boeken dit jaar!
Onze wensen voor jullie en al een tipje van de verhalensluier van deel 3.

80807726_2676644742385517_7653122565983961088_n-700x587

The making of … deel 3! November

2/11/2019: Van alles wat …

Allerzielen en een druilerige dag. Ideaal om verder te werken. ๐Ÿ™‚ Vandaag concentreer ik me op de opdrachten bij elk verhaal. Mijn maatje en ouder- en kindcoach, Nancy, leest op dit moment de verhalen opnieuw door. 15 november spreken we af om al enkele vragen te bekijken. 
Het lijkt erop dat deel 3 een boek zal zijn met 88 pagina’s. Het eerste had er ook zoveel, het tweede ‘maar’ 84.
Sowieso moet een boek uitkomen op een veelvoud van vier en liever zelfs op een veelvoud van 8. Dat scheelt in de drukkosten, echt waar. Goed bezig dus!
Ik plaats nootjes bij de titel die een liedje zullen krijgen en wijzig hier en daar nog kleine dingen die de voorbije dagen door mijn hoofd flitsten. 
Ik werk ook weer verder aan het nawoord. Nu ik alle verhalen heb, kan ik het in elkaar knutselen.
Dan gooi ik me nog even op Pinterest. Ik maak nieuwe (voorlopig verborgen) borden aan voor de verhalen en vul ze met knutselideetjes. 
Even later zie ik deze advertentie verschijnen op Facebook. Ongelofelijk hoe dit past bij het verhaal van de ideeรซnfontein. It’s a sign. ๐Ÿ™‚

Meer dan genoeg voor een tweede november lijkt me. ๐Ÿ™‚

5/11/2019: Tekeningenhoogdag …

Katrien is op dreef. De hele dag door krijg ik schetsen te zien, maar ook tekeningen die al bijna klaar zijn. Hier geniet ik van. Ik plaats alles op de voorziene plekjes, af of onaf. Het is zoveel leuker om te bladeren door een boek met tekeningen.

oefeningen-apart

Beatrijs stuurt feedback op het laatste verhaal: ‘Ik hou van het idee, je raakt ook verschillende thema’s aan die herkenbaar zijn voor gevoelige, overprikkelde kinderen รฉn volwassenen.’ Dat zit wel goed dus. ๐Ÿ™‚
Damien stuurt het liedje door van het Dromenpaleis. Het nummer is zeer origineel, maar ook een beetje eng. Na een paar reacties van mijn steuntroepen, moet ik samen met hen besluiten dat dit geen gevoelige oortjes nummer is. Te veel Halloweensfeer. ๐Ÿ™‚ Ik begin de tekst te herwerken zodat de muziek kan blijven. 

6/11/2019: Muziekteksten afwerken …

Damien vraagt me om een laatste keer alle muziekteksten door te nemen. Daarna zoeken we een compromis tussen zijn en mijn aanpassingen en dat lukt weer wonderwel. Komt goed, ook met het ‘halloweennummer’. ๐Ÿ˜‰

15/11/2019: Opdrachten …

Afspraak met mijn mateke in hartje Gent vandaag. We babbelen bij en nemen de opdrachten door bij de eerste vijf verhalen. Nancy’s coachervaring is echt een meerwaarde. Ze begrijpt als geen ander de kinderen met gevoelige oortjes.
In een etalage zie ik de perfectiemieren en onderweg loop ik door de bellen van de ideeรซnfontein. En zo zijn de verhalen altijd een beetje bij mij …
Katrien stuurt twee tekeningen door en een schets. Productief dagje. ๐Ÿ™‚

17/11/2019: Coconnetje …

Gisteren nam ik deel aan een auteursbeurs in Tremelo. Ik ontmoette gedreven mensen, met uitgever of zonder.
Het wordt me vaak gevraagd wat het inhoudt, dat uitgeven in eigen beheer. De meesten schrikken en haken af. 1f609 Vier jaar geleden zou ik geroepen hebben dat het een aanrader is. Maar meer en meer besef ik dat het misschien niet voor iedereen weggelegd is, uitgevertje spelen. Ik heb het zelf vaak niet door hoeveel tijd ik erin stop, omdat ik het graag doe. Nu ik het bijhoud op deze blog, krijg ik er meer zicht op. Ook het hele sociale mediagebeuren errond, kost me weinig moeite. Maar dat is niet voor iedereen zo en dan is het een pak lastiger.
Ik begrijp het dus als mensen afhaken, maar vind het zo jammer dat er zoveel schrijfsels in de schuiven blijven liggen.


Vandaag zat ik op de Gestrikt geschenkenmarkt in Langdorp. In de voormiddag was er weinig volk en ik had vijf verhalen mee om nog eens te bekijken. Ik merk hoe makkelijk ik nu in mijn verhalenwereld duik, gezellig in een soort coconnetje. Alles verdwijnt naar de achtergrond, zelfs 34 standhouders rond me. Ik zit daar met een grote smile.ย 

gestrikt

Verder bestudeer ik de zaal en het plafond. Een raar zicht waarschijnlijk voor omstaanders. Maar in deze zaal zal het derde boek het levenslicht zien. Ik tekende een tijdje terug al een zaalplan, maar dat zal ik toch moeten bijsturen.
Katrien zendt erna tekeningen via Messenger. Het is fijn te weten dat ook zij heel hard aan het werk is. We wisselen wat ideeรซn uit en komen alweer tot een goed compromis.
Als ik thuiskom plaats ik meteen de tekeningen. Zo heeft Katrien een beter beeld, vooral van de grootte. Daarna slaap ik een uurtje. Marktjes kruipen toch wel onder je vel, ook met coconmomenten.
Om 21u werk ik weer verder. Ik verwerk de opmerkingen van Nancy en voeg extra opdrachten toe. Who needs tv? ๐Ÿ˜‰

29/11/2019: Bestellingen en marktjes …

Wow, november is al bijna rond. De voorbije week deed ik niks voor het boek. Katrien maakte wel een heel deel schetsen.
Deel 1 en 2 vragen alle aandacht nu. Er komen zeer veel bestellingen binnen en daarnaast doe ik veel marktjes. Tussendoor werk ik ook nog. ๐Ÿ˜‰

Het witte blad …

Wat voor tekenaars geldt, geldt ook een beetje voor schrijvers. Ik heb het dertig keer ervaren, de angst voor het witte blad. Die eerste zinnen zijn zo belangrijk en dat verknalt al meteen de fun. ๐Ÿ˜‰
Ik leerde dat ik ze niet meteen hoefde te schrijven. Dat ik ook gewoon in het midden kon starten, lekker rebels. Het gaat erom dat je een eerste stap zet. Alsof je tegen de personages zegt: ‘Alรฉ, help me om hier iets van te maken.’ ๐Ÿ˜‰
Daarna vraag je je af wat er ervoor gebeurde. Je doet hetzelfde naar het einde toe. Vraag het niet aan je brein, maar aan je hart.

Verhalen willen geschreven worden. Misschien wel door jou …

lege-blad

The making of … deel 3! Oktober

2/10/2019: Magic …

Meestal schrijf ik maar een versie van iets en pas ik nog wat aan. Bij de Maanmeermin ervaar ik echt een dilemma. Ga ik voor de meest aannemelijke of de magische oplossing? Ik schrijf beide uit en besluit raad te vragen aan Beatrijs. Zij adviseert me om te gaan voor de magie. Als ik mijn Indesignbestand open, vind ik alleen die versie terug, heel raar. Ik had duidelijk zelf ook al gekozen. ๐Ÿ™‚
‘s Avonds stuurt Katrien me de tweede tekening voor Schichtelichtje. Ik plaats ze meteen zodat ze kan zien hoe de tekening matcht met de tekst. Prachtig, echt!

4/10/2019: Nawoord …

Ik negeer even dat ik nog een verhaal moet schrijven, kwestie van de druk niet te fel op te voeren, en start alvast aan het nawoord. Traditioneel verwerk ik alle verhalen erin, want ze zijn natuurlijk aan mij gelinkt op een of andere manier. Nina schrijft het voorwoord, ik nog een verhaal en klaar, een raar gevoel!

5/10/2019: Rob tv …

Ik kijk naar Rob tv waar Amaryllis gasten ontvangt in haar zetel. En dan doe ik iets zots … Ik mail naar de redactie met de vraag of ze het interessant zouden vinden om eens iemand uit te nodigen die uitgeeft in eigen beheer. De boekenbeurs is in aantocht …

17/10/2019: Boekvoorstelling …

Het is rustig qua schrijven en ook Katrien heeft momenteel een drukke periode. Damien liet wel weten dat hij een tekst gemaakt heeft bij het Dromenpaleis. Een vierde liedje is dus in wording.
Ondertussen ging ik op zoek naar een zaal voor de boekvoorstelling. Ik dacht eerst een kleine signeersessie te houden, geen voorstelling, geen poespas. ๐Ÿ˜‰ Maar toen zag ik de foto’s terug van de voorstelling van boek 2. Zoveel blije gezichten. Vooruit dan maar!
De volgende nachten slaap ik weinig. Er spelen allerlei scenario’s door mijn hoofd. Uiteindelijk vind ik dat we iets te vieren hebben en jullie zijn daarbij zeer welkom. Ergens in april … zaal Demervallei, Langdorp. Het is de plaats waar al mijn hobby’s samen komen. Ik danste er met de majorettes, speelde er trompet tijdens repetities van de fanfare, trad er op met 3 of us en presenteer er geregeld fanfareconcerten.

18/10/2019: Boekvoorstelling bis

Alweer een nacht met weinig slaap … Ik ga langs bij Katrien om krachtkaartjes op te pikken en leeg heel mijn hoofd rond de boekvoorstelling aan haar keukentafel, ocharme. Gek om al over een voorstelling te praten terwijl het boek nog niet af is, maar er moeten nu eenmaal beslissingen genomen worden. We brainstormen over een aantal dingen, nog vijf maanden tijd om alles te laten ‘rijpen’.
Vanmorgen regelde ik de cava alvast. Ook belangrijk, toch? ๐Ÿ™‚

26/10/2019: Nog meer boekvoorstelling …

Maandagavond kwam ik te weten dat de zaal die ik boekte toch bezet was op de datum die ik voor ogen had. Efkes slikken en een oplossing zoeken. Dat liep niet echt van een leien dakje. ๐Ÿ˜‰ De datum werd maar liefst drie keer verzet. Uiteindelijk zal het nu op een zaterdag zijn ipv een zondag. Ik voelde meteen dat dit de beste optie was, iedereen content.
What else? Ik had de voorbije dagen eindelijk de tijd om het boek Hooggevoelig geboren te lezen van prinses Mรคrtha Louise. Ik haalde er anderhalf blad inspiratie uit voor de lezingen die ik geef, maar kribbelde ook regelmatig iets in mijn sterrenboekje.
De laatste twee hoofdstukken las ik diagonaal wegens het nachtelijke uur, maar mijn blik viel op het woord ‘fouttastisch’. Dat vond ik nu een fantastische ontdekking.
Mijn brein is aan het puzzelen voel ik. Nog efkes rijpen …

Damien koos De Maanmeermin als laatste verhaal om een liedje bij te maken. Hij verwacht dat alles klaar zal zijn tegen eind december. Vlotjes!
Iets meer stress bij illustrator Katrien. ๐Ÿ™‚ Zij vertrekt zondag naar zee met haar gezin en gaat daar ook volop aan de slag met tekenen. Dertig tekeningen met oa een Sterrenwachter, een schildpad, een krekel, een auto, een grijpwagen, konijntjes, een elf, een kabouter, een dromenmaker, een jongen, een meisje, een nijlpaard, een papegaai, een giraf, een marsmannetje en een Maanmeermin. O, en ook nog een cover. ๐Ÿ™‚
Begin maart moet alles weg naar de drukker …

30/10/2019: Puzzelstukken …

Het laatste verhaal begint zich te vormen: een mix van de afbeeldingen hieronder en woorden als fouttastisch, bosvrouwtje, ideeรซnfontein …

Ik heb nog een concrete situatie nodig waarbij een kind iets uitprobeert en het mislukt. Ik doe een fboproep naar de missende puzzelstukken bij mijn experten, jullie dus. ๐Ÿ™‚
What else? Ik blijf stress ervaren rond de boekvoorstelling, vooral ‘s nachts. Ik zoek een compromis tussen openbaar, gezellig, gemoedelijk, haalbaar voor de zaal, medewerkers en ons. Wordt vervolgd …

30/10/2019: De ideeรซnfontein (10)

Van een surprise gesproken! Rond 19u typte ik de titel (je moet ergens starten) en een legende rond een tovenaar. Dat lijkt een nieuw conceptje te worden. Ook in de Maanmeermin schreef ik een legende.
Daarna wou ik eigenlijk stoppen. Het voelde niet alsof ik in ‘schrijfmodus’ zat vandaag. Maar toen kreeg ik een ideetje, wat extra grappig is omdat het verhaal daarover gaat. Ik schreef door naar het einde en voegde dan maar het begin toe. Tja …
Het verhaal is een mooie afsluiter voor het boek. Dit is wat ik doe: ideetjes vangen, erin geloven en er iets mee doen. Happy!
Maar … Ik heb nog een titel in mijn hoofd. Wat moet ik daar nu mee? ๐Ÿ™‚

31/10/2019: Konijnenpijpen …

Katrien is nog steeds aan zee. De eerste dagen van de week mocht ik de tekeningen niet zien, het moest beter. ๐Ÿ˜‰ Vandaag mag ik ze wel zien en ze zijn ‘waw’.
We zeggen de hele tijd tegen elkaar dat dit boek weer ‘anders’ is, maar kunnen er beide de vinger niet opleggen. Het enige wat we weten is dat we er heel erg blij van worden, en al zeker van het geheel. We chatten veel over en weer over the look en the feel, maar ook hoe konijnenpijpen moeten lopen en hoeveel party-konijnen er moeten zijn. ๐Ÿ™‚

Coverdrama …

Twee jaar geleden stelden we het tweede boek voor in Wolfsdonk. Een fantastische namiddag waarbij ook de liedjes de wereld ingestuurd werden. Een paar dagen ervoor deed zich echter een ‘coverdrama’ voor. Ik besloot toen om het niet te vertellen wegens te pijnlijk en iets als ‘show must go on’. Vandaag kan ik het aan … ๐Ÿ™‚
Mijn boeken werden toen gedrukt in Bulgarije, niet bij de deur. Ik kreeg een week voor de levering een foto van mijn drukwerkmakelaar met de fiere mededeling dat de boeken bijna klaar waren voor verzending. Ik zag een gouden titel op de cover … Het moest een zilveren zijn … Ah ja, dat was mijn plan, weet je wel: goud, zilver, brons …
Mijn hart deed pijn, de tranen vloeiden. We hadden zoveel maanden hard gewerkt. Dit was het enige wat we niet zelf konden doen. Het eindresultaat zat zo in ons hoofd geprent.
Ik had voor de onthulling zelfs een groot foambord laten maken met zilveren titel. Het voelde alsof ik alles in het roos besteld had voor een babyborrel en alles zou toekomen in het blauw.ย  ๐Ÿ™‚
Bij de levering probeerden de mensen rondom mij me te troosten. Het was toch ook mooi, die gouden titel. Dat was ook zo, maar daar ging het niet om. Het klopte niet en dan kan ik heel embetant zijn. Ken uzelf. ๐Ÿ˜‰ Gelukkig was de rest van het boek wel heel erg ok.
Ik moest me herpakken en beslissingen nemen. In plaats van 1000 boeken liet ik 300 boeken leveren. Van de andere 700 werd de cover verwijderd en vernieuwd.
Slechts een paar mensen waren op de hoogte tijdens de voorstelling. Ze steunden me enorm door te zeggen dat het een ‘limited edition’ was, dat het later nog zou opbrengen. ๐Ÿ˜‰ Tegen het einde van de middag kon ik meer en meer blij zijn. Uiteindelijk lag er een nieuw boek en het blonk.
Ik heb geen versie van de limited edition, dat ging toen echt niet voor mij. Een foto heb ik nog wel. Geef toe, zilver is beter. ๐Ÿ™‚
Deel 3 zal een bronzen titel krijgen. Ondertussen worden de boeken al een tijdje gedrukt in Litouwen. De drukker daar zal het geweten hebben. ๐Ÿ™‚ No drama, please!

stylo

The making of โ€ฆ deel 3! September

2/9/2019: Liedjesteksten …

Ik ben weer gestart in mijn ict-job, een andere wereld. Damien stuurde me vorige maand het eerste liedje bij Schichtelichtje. Het kriebelt al een paar dagen om de liedjestekst te bekijken, maar ik kom niet in de vibe.
Na mijn avondles probeer ik het toch. Ik luister een aantal keer naar het liedje zodat ik de melodie in mijn hoofd heb.
Een tekst schrijven op muziek die al bestaat, is een nog grotere uitdaging. Je hebt minder vrijheid, maar ik vind het heel leuk om te doen. Ik speel graag met woorden, zoek dingen die rijmen en kan echt blij zijn als ik iets goed gevonden heb.
Ergens vind ik het vervelend om te knoeien in andermans werk. Maar de vorige keren zijn we altijd samen tot de beste versie gekomen. Dat zal nu niet anders zijn.

11/9/2019: Klaar voor eindredactie …

Ik ben erg gevoelig voor sfeer. Momenteel loopt het niet zo goed op mijn werk (lees: fusie) en dat bekruipt me helemaal. Mijn rode kaft ligt al weken naast me, maar ik vind de moed niet om de verhalen te herlezen. De stap naar de fantasiewereld lijkt veel te groot.
Een van de dingen die ik leerde in de coachopleiding is dat je moet bewegen om in een andere staat van ‘zijn’ te geraken. De voorbije dagen zat ik altijd achter mijn pc voor schoolwerk. Ik lijk een beetje bevroren.
Een ander iets is dat je zoveel mogelijk cirkeltjes probeert te sluiten, op een zo kort mogelijke tijd maw niks uitstellen. Ik heb Beatrijs beloofd om deze maand alle acht verhalen te verzenden voor eindredactie. Een groot cirkeltje …
Hoog tijd om mezelf alweer tot de orde te roepen … Ik besluit om de verhalen voor te lezen aan mezelf, wandelend door de living. Je voelt dan beter of de zinnen vloeien.
Ik start met Schichtelichtje en laat de zinnen vloeien, maar onverwacht ook de tranen. Normaal gebeurt ‘the drama’ tijdens het schrijven van de eerste versie. Als je kiest voor helende verhalen, kan je maar beter je eigen lading eraf halen. ๐Ÿ˜‰
Deze keer hield ik het echter meestal droog tijdens het schrijven. Maar nu dus even niet … Ik herleid het tot een combinatie van stress van de voorbije dagen, beseffen dat mijn lichtje ook maar vaag schijnt momenteel, de teleurstelling omdat de inspiratielijn dicht lijkt en ik zoooo graag die twee verhalen nog op papier wil zetten, … maar ook dankbaarheid dat ik het schrijven heb als tegenwind, opluchting dat ik meteen weer in de verhalen gezogen word, blijheid om wat ik geschreven heb en om wat de verhalen kunnen betekenen voor kinderen.
Ik pas alles nog een laatste keer aan en mail Beatrijs met de teksten in bijlage. Voor mij voelt het klaar. Ik ben fier op wat er is. Wie mij kent, weet dat ik dat niet gauw zeg. Bij deze … ๐Ÿ™‚
Volgende week zit ik samen met Katrien om de tekeningen te bespreken. Positieve vibes is wat ik nodig heb en dat geven de verhalen en de mensen in mijn team me zeker.
Ook leuk: er zijn al 45 boeken verzonden in tien dagen deze maand. Daar gaat mijn lichtje ook harder van schijnen.
O, en dat werk komt ook wel weer in orde. I believe in magic. ๐Ÿ™‚ Slaapwel x

15/9/2019: Tweede liedje …

Ik kom thuis van een namiddagje op de markt van de Merodehappening en ontdek een mail van Damien. Hij en zijn dochters hebben heel hard gewerkt aan een liedje bij het verhaal van de tevredentijd. Er komt zelfs, op vraag, een stukje rap in. Heel hip dus. ๐Ÿ™‚

18/9/2019: Eindredactie Schichtelichtje …

Beatrijs zendt me de geredigeerde versie van Schichtelichtje. Ik kom dus te weten hoe het met mijn schrijfstijl gesteld is. ๐Ÿ˜‰ Om je een idee te geven hoe dat gaat, zie je hieronder voorbeeldjes. 

redactie1-700x106
redactie2-700x131

Ik heb zeker bijgeleerd sinds vorige keer, maar schrijven is niet mijn vak. Het is een stukje dat ik heb leren loslaten. Bij elke wijziging denk ik: ah ja, dat is beter. ๐Ÿ˜‰
Ookal is er veel oranje en roze te zien, het verhaal blijft intact. Dat is het belangrijkste.
Ik plaats de tekst weer in Indesign. Dit is definitief, een bijzonder gevoel. Morgen zitten Katrien en ik samen rond de afbeeldingen. Ze kan alvast met dit verhaal starten.

19/9/2019: Afbeeldingen plaatsen …

Here we go again. Na wat sushi en heel veel bijbabbelen, beginnen we aan de plaatsing van de afbeeldingen. Wie goed kijkt, ziet al een glimp van de Sterrenwachter.
Katrien zal voor de meeste verhalen drie tekeningen maken van een volledige pagina. Dus 3 x 8 (+2) verhalen … We kwamen tot de vaststelling dat we de deadline niet halen met 1 tekening per week. Ach ja, een beetje spannend moet het zijn hรฉ …

20190919_145652-700x877

Ondertussen komt ook de eindredactie binnen van Orkest van de ziel. Yep, we schakelen een versnellingske hoger vanaf nu. ๐Ÿ™‚

21/9/2019: Teksten plaatsen …

Alle acht verhalen zijn geredigeerd. Tijd dus om alles opnieuw te plaatsen. Wel fijn dat dat stuk al achter de rug is. Eigenlijk begin nu de fun, het wachten op de tekeningen. En dan plaatsen, my favourite part. Pas dan komt alles tot leven.
Ik merk dat deze keer alles veel gestructureerder gaat. Er is niet echt een schema vastgelegd, maar het lijkt wel of er eentje is. Misschien stuur ik het team beter aan nu omdat ik de procedure ondertussen wel ken.
Als de twee laatste verhalen nog vlotjes komen, zou ik bijna durven zeggen dat deel 3 het gemakkelijkste ging. Maar misschien moet ik nog even wachten met mijn conclusie. ๐Ÿ™‚
Ook dit nog … Donderdag was Griet Op de Beeck te gast bij Danira om over haar nieuwe boek te babbelen. Ik ben fan van haar. Haar nieuwste boek ligt op mijn nachtkastje. Ze zei dat ze een echte schrijfster is, omdat ze het nodig heeft in haar leven. Awel Griet, dan ben ik ook een echte. ๐Ÿ™‚

Screenshot_20190922-004131_Instagram-1-700x638

25/9/2019: Tekstaanpassing liedje 2 …

Even tijd om de tekst te herwerken van het liedje bij het verhaal van de Tevredentijd. Het is een supercool nummer, inclusief rap dus. Het refrein gaat als volgt:

Saai, saai, saai?
Dan maar chillen in de hangmat
Draai, draai, draai
Ik voel kriebels overal
Bye, bye, bye
Ik verlaat vervelenstijd
Hi, hi, hi
Welkom in tevredentijd

Ook ik ben weer zeer tevreden. ๐Ÿ™‚

26/9/2019: Eerste grote tekening …

Katrien stuurt me ‘s avonds onverwacht een eerste grote tekening door bij het verhaal van Schichtelichtje. Op de prent staat de Sterrenwachter, de maan en Schichtelichtje. Het geheel bevalt me, zeker de achtergrond met de sterren. Maar er is iets met de Sterrenwachter … Katrien voelt het aan, of course. ๐Ÿ™‚ Ik heb altijd wel wat tijd nodig om een personage te leren kennen en steek het dus daar op. Gewenning … 
‘s Nachts kan ik niet slapen. Mijn gedachten tollen en ineens is het helder: de Sterrenwachter moet meer gezag hebben, een uniformke en stevige botten.
Het is na 2u als ik Katrien een berichtje stuur met de exacte beschrijving van hoe ik hem zie. Dit moeten we beter aanpakken bij een volgende tekening. Eerst de koppen samensteken. ๐Ÿ™‚
Daarmee is mijn hoofd nog niet tevreden. Ik knabbel al lang op een verhaal rond heimwee. Er komen nu flarden, maar mijn boekje ligt beneden.
Na een half uur ronddraaien, besluit ik om het te gaan halen. Ondertussen heb ik reuzehonger …  En zo beland ik in bed met mijn boekje, een stylo en een brownie (no comment) en kribbel ik vanalles op.
Benieuwd wanneer het geschreven wil worden …

20190928_223832-700x644

27/9/2019: Derde liedje …

Mijn team is hard aan het werk. ๐Ÿ™‚ Damien stuurt me een liedje bij Orkest van de ziel. Het is de eerste keer dat hij muziek maakt zonder tekst. Het is de bedoeling dat de kinderen de verschillende instrumenten uit het verhaal leren kennen. Er zitten echt heel fijne stukjes in. 
Ondertussen is ook Katrien weer aan de slag. Ik krijg een nieuwe versie van de Sterrenwachter, met een geweldig kostuum en raketbotten. We komen er wel …

raketbotten

28/9/2019: De Maanmeermin (9)

Als er niks op tv is … Het was weer even geleden dat ik nog een verhaal schreef. Ik besef dat het ‘faalangstritueel’ zich zal blijven herhalen, elke keer opnieuw. Er zit niks anders op dan het te negeren en gewoon te starten.
Wie The making of … kerst tot juli las, weet dat ik op de titel kwam bij vrienden in de tuin. Maar ook deze afbeelding hieronder inspireerde me. Het gaat om de feeling, niet om het personage. ๐Ÿ˜‰

inspiratie-maanmeermin-700x933

De cover krijgt een maanthema, dus ik wou zeker twee verhalen schrijven rond het heelal. Bij deze is dat gelukt.
Ik koppelde het personage aan het thema heimwee/afscheid nemen, iets wat al lang op mijn verlanglijstje stond. De inspiratie kwam uit de fbgroep Hooggevoelig en strong-willed die ik al een hele tijd volg. Een aantal mama’s gaven tips om om te gaan met het afscheid aan de schoolpoort. Een tip scoorde erg goed, die verwerkte ik in het verhaal. Eerlijk is eerlijk.
Ik stuurde het verhaal net naar Katrien. Ze kijkt naar de film Interstellar, over sterrenstelsels, zwarte gaten enz. Ook weer toevallig. Ze kan alvast wat inspiratie opdoen. Toch iets op tv dus. Maar een Maanmeermin … ๐Ÿ™‚

29/9/2019

Het verhaal van de Maanmeermin is opvallend korter. Ik merk nu ook dat het met haken en ogen aan elkaar hangt. De feedback van het testpubliek is positief, maar ik ben zelf niet tevreden. Ik wil een legende toevoegen, die van de Maanmeermin dus.
Ik besluit om het verhaal te lezen van de kleine zeemeermin. Een paar alinea’s is genoeg om een legende te verzinnen. Want wisten jullie dat Koning Neptunus 12 dochters had en dat de jongste wel een heel speciale taak kreeg? ๐Ÿ™‚

The making of โ€ฆ deel 3! Augustus

1/8/2019: Panda-energie

De voorbije dagen begeleidde ik samen met mijn maatje Nancy (Fonkelster) een jongerenkamp. Een bijzondere en intense ervaring. Het schrijven ging even on hold, hoewel ik maandagnacht de feedback van Beatrijs (mijn eindredactrice) op De tevredentijd verwerkte. ๐Ÿ™‚
De kinderen kregen ook een schrijfoefening. Fijn om te zien hoe ze hun fantasie de vrije loop lieten en vooral humor inzetten.
Er was ook een oefening met de blinddoek. Niet zomaar een blinddoek, de pandablinddoek. Ik kon het niet laten om deze ook te proberen. Ik vind panda’s geweldige dieren en zou het helemaal niet erg vinden, mocht er eentje zich aandienen als personage. Dus even de energie zetten, dacht ik zo …

IMG_4489-700x467

Vanmiddag sprak ik af met Beatrijs. We babbelden maar liefst 4u! We hebben veel meer gemeen dan het schrijven. Geen wonder dat het klikt, met en zonder woorden.
Het is fijn om voluit te kunnen babbelen over het proces van het schrijven. Zo herkent ze mijn schrijfdrang als geen ander. Haar nieuwste boek is in de eindfase, heel benieuwd.
In september start ze met de eindredactie van mijn verhalen. Ik heb dus nog een maand om de verhalen zelf te verwerken. Ik hoor mezelf zeggen dat ik me wat tijd ga gunnen, het even ga loslaten. Maar die drang hรฉ …
Daarna bel ik met Damien, de muziekmaker. Hij wil er graag volgende week al invliegen en we bespreken wat ideetjes.
Twee teamleden spreken op een dag en hun enthousiasme voelen, het raakt me. Happy days!
What else? Beatrijs vermeldde ergens in ons gesprek het woord ‘hummels’. Wat later zegt mijn moeder dat de kat van de buren, Hummel, weer terecht is. Ik zal het maar noteren zeker? Daarnaast twijfel ik ineens aan het woord tevredentijd. Misschien is verwondertijd beter.
Wordt vervolgd … ๐Ÿ™‚

4/8/2019: Heb ik dat geschreven?

Nina organiseerde vanmorgen een vertelwandeling voor een 20-tal ouders en kids. Ik ging mee als toeschouwer en genieter. Ze las het verhaal van de parel van durf, een van mijn favorieten.

20190804_105819-700x525

Minstens twee keer dacht ik: ‘Heb ik dat geschreven?’ In positieve zin hรฉ. Ja, Ik was content. ๐Ÿ™‚
Ik hoop dat ik dat binnen een paar maanden ook zal denken over de nieuwe verhalen. Momenteel zit het gevoel echt goed. Ik ben blij met de thema’s en ik zie al overal toepassingen. ๐Ÿ™‚
Om 22u neem ik mijn kaft mee naar bed. Ik lees de verhalen opnieuw door. Het is een week geleden, lang genoeg om los te laten. Ik verschuif een aantal zinnen en kribbel er op los. Het einde van het dromenpaleis is ineens te lang naar mijn goesting. Drie alinea’s te lang. Ik besluit om de tekst nog niet te schrappen, maar in het rood te zetten. Het is weer middernacht voor ik het weet. Time flies when you’re having fun zeker?

5/8/2019: De printer beslist?

Ik print de verhalen opnieuw. Teveel gekribbel, daar kan ik niet goed tegen. Kijk wat mijn printer doet bij het einde van het dromenpaleis! ๐Ÿ™‚

20190805_215322-700x429

Een mug houdt me wakker. Ik werk weer tot 2u.
Ondertussen vragen jullie je waarschijnlijk af hoe slecht het verhaal was in het begin. ๐Ÿ˜‰ Het verhaal is nog steeds hetzelfde, maar ik ontdek altijd nieuwe manieren om hetzelfde te vertellen, duidelijker. Hoop ik …

6/8/2019: Op zoek naar Nellie nijlpaard …

Ik krijg het in mijn hoofd om een nijlpaard op te zoeken. Bij het vorige boek gingen Katrien en ik naar De balkende hoeve voor een ezelshoot. Ik kies Planckendael voor een nijlpaardshoot. ๐Ÿ™‚
Het is meteen bingo. Ik zie twee oortjes boven het water steken en installeer me op de bank bij hem of haar. Het plaatje met info heb ik nog niet gelezen. Eerst foto’s maken. Ik had precies andere oren verwacht, bedenk ik. En is dat een modderpoel of een klein zwembadje?
Ik heb het geluk dat het nijlpaard net nu uit het water wil komen. En dan zie ik het โ€ฆ Het is geen nijlpaard maar een neushoorn! Ik zie de lol er nog van in.

Waar zit het nijlpaard dan? Ik kijk op mijn plannetje en vind er geen. Dit had ik misschien beter eerst even gecheckt. ๐Ÿ™‚
Ik stap door Afrika en draai de bocht om. Mijn hart maakt een sprongetje. Ik zie weer oortjes boven het water uit steken. Is dit Nellie?

20190806_130115-1-e1565106971983-700x933

Het is zeker een nijlpaard, maar van plastic! Een ietsiepietsie teleurstellend toch wel. Het tafereel klopt anders wel met het verhaal van de Mooimaker. Nellie nijlpaard in de poel, ongelukkig om haar dikke lijf en kijkend naar de elegante giraf. Ik geef de hoop op dat er een echt nijlpaard zal volgen.
In het verhaal komt ook een papegaai voor. Daar vind ik genoeg exemplaren van.

Het is een prachtig park, maar het blijft toch een beetje triest. Al die dieren in kooien โ€ฆ Ik zoek nog naar Lizzie schildpad, maar ook die blijkt hier niet te zitten. En panda’s ook niet. ๐Ÿ˜‰
Katrien zal Mr. Google moeten raadplegen voor de beestjes deze keer. En ik zal Mr. Google checken voor ik nog eens impulsief vertrek.

7/7/2019: Eerste schets!

Vandaag stuurde Katrien een eerste schets door van Nellie nijlpaard. Ik was meteen in love. Dat strikje …

67817668_375151136530259_6119892826986643456_n-700x495

Een beetje meer over de tekeningen …
In boek 1 maakte Katrien vaak een tekening die twee pagina’s vulden. Daarnaast had ze dan nog een beetje ruimte voor kleinere tekeningen. In boek 2 startte ze met digitaal tekenen wat veel meer mogelijkheden gaf met oa achtergronden. Katrien kreeg bovendien veel meer ruimte voor haar tekenwerk.
Dat zal nu niet anders zijn. Bijna elk verhaal krijgt drie volledige pagina’s met een tekening. Een tekening die de probleemsituatie/uitdaging schetst, een tekening met de helpende figuur en een ‘eind goed al goed’ tekening.
Wat je hierboven ziet, is een karakterschets. Zo maakt Katrien er een aantal om het personage in te voelen. Gelukkig gaat dat iets sneller op de ipad dan met de hand.

katrien-700x933

O, ik vermoed dat het een iets dikker boek zal worden. Dat vinden jullie vast niet erg? ๐Ÿ˜‰

12/8/2019: Reekstitel

Als je de eerste keer een isbnnummer aanvraagt, moet je aangeven of het een eenmalige uitgave zal zijn of een reeks. Ik koos voor een reeks. Zot hรฉ. De titel ‘Verhalen voor gevoelige oortjes’ bedacht (of bevoelde?) ik al na een aantal verhalen. Het is een mix van een aantal dingen. Als kind vond ik de meeste verhalen te spannend, zeker de sprookjes van Grimm. Er gebeurde altijd wel iets scary en ik leefde dan helemaal mee. Vaak was ik er nog weken mee bezig. Hetzelfde scenario voltrok zich bij de films van Disney.
Daarnaast heb ik iets met mijn oren โ€ฆ Okรฉ, dit klinkt raar. ๐Ÿ™‚ Als kind wreef ik altijd aan de rand van mijn linkeroor als ik moe was of tot rust wou komen. Eigenlijk doe ik dat nu nog. Het wrijven over de oren is verwerkt in het verhaal van Wipstaarts truc. Ik besefte het pas later dat ook dit verhaal weer een aantal dingen van mij bevat. Surprise, surprise! Not.
Maar ook nog dit โ€ฆ Katrien volgde ooit een cursus verhalen schrijven voor kinderen. Zij vertelde me dat het heel goed is om een zintuig in een titel te verwerken. Niet dat ik aan ‘regeltjes’ doe, maar toch โ€ฆ Check!

24/8/2019: Schets Lizzie

Katrien stuurt me een eerste schets van Lizzie schildpad. Zij is het hoofdpersonage in het verhaal van de wat-waslijn. Lizzies huisje zit vol rugzakken en weegt veel te zwaar. Japie krekel helpt haar om op te ruimen. Goed bezig, Katrien!

lizzie-700x495

26/8/2019: Eerste liedje!

Mijn eerste superlange werkdag vandaag en nog wat hitte erbij, redelijk uitgeput. Tijdens een pauze zag ik dat Damien een eerste liedje gestuurd had bij het verhaal van Schichtelichtje. Lastig om dan niet meteen te kunnen luisteren.
Ik laat het inzingen deze keer helemaal over aan Damiens dochters, Natacha en Charlise, en dat voelt goed. Hun stemmetjes passen perfect bij de sfeer van Schichtelichtje. Mee knutselen aan de tekst zal ik niet kunnen laten, vrees ik. Dat doe ik te graag en uiteindelijk ken ik het beste de boodschap van het verhaal.
Een mooi cadeautje aan het einde van de dag. Komt helemaal goed!

song-700x700

Wist je dat de ladies al een eigen album uit hebben, onder de naam Elle Cee. Ze coverden zelfs het liedje van de lelieweg. Zoek hen zeker eens op op YouTube.

elle-cee-700x710

Wil je dat Damien en zijn gezin voor jou aan de slag gaan met een gepersonaliseerd lied? Kijk eens op www.wemakeyoursong.com