The making of … deel 3! Februari

2/2/2020: Nog 8 weken …

Ik prul de hele dag aan het boek en blijf er stom van staan hoeveel tijd het vraagt. Niet dat ik de tijd in de gaten houd, want die vliegt voorbij.
Tijd om het tweede verhaal uit deel 3 voor te stellen: Orkest van de ziel.
Voor wie? Voor kinderen die erg boos worden en met zichzelf geen blijf weten. Dit verhaal helpt hen om terug te keren en stap voor stap te ontleden wat er precies gebeurde.
Daarnaast leren ze een aantal instrumenten in een orkest kennen. ๐Ÿ™‚
Bij dit verhaal hoort ook een liedje.

Orkest-1-1-300x258

Over de titel zijn de meningen verdeeld. Katrien en haar gezin vinden het woord ziel een beetje creepy. Ook vriendin Daisy denkt eerder aan iets donkers bij een ziel.
Voor mij is het net het tegenovergestelde. Een ziel is voor mij je basis, iets wat zachtjes fluistert en waar je hopelijk naar luistert. Ik neem hun feedback mee, maar denk dat ik in een ander woord nooit de lading zal vinden die ik wil meegeven. Wordt vervolgd …
Ik vraag aan Nadia om muzieknootjes te maken in de juiste titelkleuren, dat kan ik echt niet zelf. Delegeren …
Katrien stuurt nog wat tekeningen door en ook een ontwerp voor de schutbladen. Deze keer geen groen papier, maar een eigen ontwerp. ๐Ÿ™‚
Om 23u ontvang ik een mailtje van Nina met het voorwoord. Ook weer een spannend moment. Een beetje emotioneel ook, zeker nu het boek erg ver gevorderd is. Het voelt zo’n beetje als de kerst op de taart. Het is een lief voorwoord, helemaal Nina.

3/2/2020: Overdrive …

Wow, wat gaat het hard. De tekeningen worden momenteel bijgewerkt en dat betekent dat ik heel de dag afbeeldingen plaats in Indesign en check. De muzieknootjes komen toe en dat geeft meteen een heel nieuwe look.

nootjes

Ook de groene bolletjes van het voorwoord en de potloodjes krijgen een update. Ik werk nog wat aan de opmaak van de opdrachten. Zondag bekijken Nancy en ik nog de oefeningen van de laatste vijf verhalen.

4/2/2020: Hulplijnen en aflopen …

Dit klusje heb ik zo lang mogelijk uitgesteld: de positie van tekst en tekeningen nakijken met hulplijnen. Mannekes, daar kan je je echt scheel op kijken. Zo zijn deze twee kanten van de inhoudstafel exact hetzelfde ingesteld en is er toch een verschil, grrrrr.

hulplijnen-700x90

‘Wie ziet dat?’, hoor ik je denken. Ik. ๐Ÿ™‚ Ik zag het meteen bij de afdruk een paar weken terug. Daar had ik geen hulplijn voor nodig.
Bekentenis: ik durf te foefelen als ik het echt niet meer zie zitten, zoals nu. ๐Ÿ™‚
Elke pagina heeft ook een afloop. Een wat? Zie je de rode lijnen? Je voorziet op elke pagina 5 mm extra voor de drukker. De tekeningen moeten dus ook op die manier perfect geplaatst worden.

afloop

Nog 84 pagina’s te gaan …

7/2/2020: Communicatietroubles …

De zaal voor de boekvoorstelling/signeersessie is dubbel geboekt. Ik val maar meteen met de deur in huis. ๐Ÿ˜‰ Ik bespaar jullie het hele verhaal, maar het leverde me al heel wat stress op. Reserveplannen zijn in de maak, dankzij vrienden (alweer hulplijnen) maar ik merk dat ik er veel moeite mee heb in mijn hoofd.
In de zaal die ik koos, werd ik groot. Ik ging er naar de majorettes, volgde er muziekles, speelde er jaren trompet in de fanfare en kom er nu nog vaak om de concerten te presenteren enz. Ik ken elke hoek en had al een heel zaalplan bedacht.
Zondagavond weet ik of ik moet loslaten en uitwijken naar een andere zaal. Fingers crossed!

Vanmiddag gaven Katrien en ik een workshop in De klimop in Ham. Ik voelde dat ik er niet helemaal bij was door het gedoe met de zaal. Daarbij kwam dat we een workshop voorzien hadden voor kinderen van het derde leerjaar en dat er 26 kinderen van de tweede en derde kleuterklas voor onze neus stonden. ๐Ÿ™‚ Ik heb lessen te leren in communicatie vrees ik.
We deden ons best om er toch nog iets van de maken en ook de juffen waren een en al begrip. Iedereen toch nog content, oef.

9/2/2020: Nog 7 weken …

Het derde verhaal in deel 3: De wat-waslijn.
Voor wie? Voor kinderen/volwassenen die dingen oppikken die niet van hun zijn of bij het vasthouden aan pijnlijke herinneringen. Met behulp van de wat-waslijn maken we plaats voor nieuwe, fijne herinneringen …

Wat-waslijn-300x265

11/2/2020: Samenvattingske …

Voor de voorstelling van boek 2 maakte ik een PowerPoint van de eerste twee jaar van ons avontuur.
Tegen 4 april wil ik een ‘samenvattingske’ gemaakt hebben van de laatste twee jaar, van boek 2 naar 3. Rewind dus …
Een gigantische klus, zelfs voor het georganiseerde type. 1f642 ๐Ÿ™‚ Maar ook heel erg leuk om alles opnieuw te beleven … Zot ook hoeveel mensen we leerden kennen die de boeken (en ons) in hun hart sloten.
Merci aan alle believers op ons pad. 2764

84938328_2773378569378800_1555768653624901632_n-241x300

12/2/2020: Schrijfstopwoorden …

Het kwam niet goed met de zaal … Ondertussen is er wel een andere zaal gevonden in Testelt. Stilaan vormt er zich een nieuw zaalplan in mijn hoofd. Show must go on. ๐Ÿ˜‰
Vandaag installeer ik me in mijn favoriete cafรฉ en ik start weer van voor af aan met het herlezen van de teksten.
Het is gek hoe je telkens weer iets anders ontdekt. Zo zie ik nu dat ik drie keer het woord glimlachen gebruik in het verhaal van Schichtelichtje. Niet dat er niet gelachen mag worden, maar het is wat veel van het goeie.
Hier een lijstje van mijn schrijfstopwoorden (schrijfstokpaardjes?) die ik ontdekte in deze editie:
– langzaam maar zeker
– weet je
– zo snel mogelijk
– de twee vrienden
– raar
– rustig
– zuchten
– opgelucht
– knikken
– …
Ach ja, in het eerste boek was alles prachtig. ๐Ÿ™‚

13/2/2020: Uitgeverij Averbode …

Op de foto zie je Lucie Roobrouck, docente lerarenopleiding aan de Arteveldehogeschool. Vorig jaar mocht Lucie een lezing geven in Hongarije en ze koos voor โ€˜Improving mental wellbeing through storiesโ€™. Ze wou de verhalen uit boek 1 als voorbeeld gebruiken. Wat denk je dat mijn antwoord was? 1f609
En zo stond mijn boek te blinken op een podium in Hongarije, tussen โ€˜Geluk voor kinderenโ€™ en โ€˜Behavior Talesโ€™.

lucie2

Ze is fan, dat is het minste wat je kan zeggen. Eind vorig jaar stuurde ze me een berichtje waarin ze vertelde dat ze mijn boeken aangeraden had bij Uitgeverij Averbode. Er was een nieuwe taalmethode in de maak. Natuurlijk was ik blij, maar ik ben nogal het nuchtere type. ๐Ÿ˜‰
Vanmorgen kreeg ik een mail van de uitgeverij met de vraag om toestemming om het verhaal van de twee bruggetjes en de bijhorende tekening te mogen gebruiken. Tot daar de nuchterheid. ๐Ÿ™‚
Uiteraard gaf ik toestemming, maar er komt ook een en ander bij kijken naar rechten toe enz. Beatrijs raadde me aan om me aan te sluiten bij ‘De auteurs’, een vereniging die de belangen van auteurs bewaakt. Wordt vervolgd …

14/2/2020: Afdruk afbeeldingen …

Het mag dan ‘lievekesdag’ zijn vandaag, hier ging het werken aan het boek gewoon verder.
Katrien zette vanmorgen alle 31 afbeeldingen om naar CMYK en verzond ze naar de drukker voor een check. Tegelijk kreeg ik ze ook toegezonden zodat ik alles opnieuw kon plaatsen.
Met een aantal tekeningen loopt het mis, we weten niet waarom. De achtergrond wordt helemaal korrelig. Dinsdag spreken we af en vinden we hopelijk het euvel. De tekeningen die ik oppikte bij de drukker zien er nochtans erg goed uit. ๐Ÿ™‚
Vanavond ging ik naar de voorstelling van de eerste dichtbundel van Henri A, een vriend uit mijn hometown. Hij startte de avond als volgt:
‘Ik ben geen dichter, maar ik dicht. Ik ben geen schrijver, maar ik schrijf. Ik zet gewoon graag dingen op papier.’
Erg herkenbaar, al is het voor mij eerder dit:
‘Ik ben geen zangeres, maar ik zing. Ik ben geen schrijfster, maar ik schrijf. Ik vertel gewoon graag verhalen.’

15/2/2020: En het kwam dichter …

Wanneer is een boek af? Pffff …
Vanavond bekijk ik de tekeningen een voor een met mijn ‘ogen voor detail’, die ik al van kindsaf heb. Vaak is dat een kwaliteit, soms is het erover. Ik ben ook de eerste om dat toe te geven. Gelukkig kent Katrien me al een tijdje en gaat ze daar goed mee om.
What else? In de winter lag ik languit in de zetel en zag ik deze decoratie passeren op de site van Wish, gevaarlijk. Niet alles past in het thema van de boekvoorstelling/signeersessie, maar ik liet me efkes gaan.
Vanavond pruts ik alvast een pakket open. Alles hangt aan elkaar met van die plasticjes, zoals bij kleding. Ik knip dat het een lieve lust is. Pas later ontdek ik de haakjes die ervoor zorgen dat het dus een soort mobiel is. Oeps … Pakje nummer 3 kan ik nog redden.

decoratie-300x225

Ik heb nog een paar weken de tijd om te bedenken wat ik ermee ga doen. Dit was trouwens niet het enige wat ik bestelde. ๐Ÿ™‚

16/2/2020: Nog 6 weken …

Het vierde verhaal in deel 3: Wipstaarts trucs.
Voor wie? Voor kinderen die het vaak te druk vinden bv. op een feestje. Hoe kan je goed voor jezelf zorgen en toch plezier beleven aan feestjes, op jouw manier?

wipstaart-300x259

17/2/2020: Pakketje …

Alweer een pakketje … Deze keer met stalen die we bestelden voor ons geheime projectje. Als ik de zak zie denk ik ‘tiens, ik had het wat kleiner verwacht’. Wanneer ik de zak openmaak, merk ik dat ze zowaar alles opgestuurd hebben wat ze in die firma kunnen maken. ๐Ÿ˜‰ Hilarisch als je bedenkt wat we eigenlijk besteld hebben.
Wees gerust, dit wordt het allemaal niet. ๐Ÿ˜‚
Wie verlost mij van een wc-rol, kaartset, zadelbeschermers, vlag, resem armbandjes, magneet …?

18/2/2020: Nog niet af …

We waren vastbesloten om het boek vandaag af te werken. ๐Ÿ™‚ Je raadt vast al dat dat niet gebeurde. 31 tekeningen overlopen met perfectiemieren onder onze beide mutsen, het vraagt tijd. Op een afdruk zie je vaak veel meer detail en zo beslisten we dat een aantal tekeningen wat extra pit konden gebruiken. Dottie bv. vroeg om een fellere haarkleur. Ze wil er graag flashy uitzien op 4 april. Of het gelukt is, zien jullie in boek 3.

dottie-251x300

Dan was de cover aan de beurt. We ontvingen nieuwe stalen voor de titel, maar ze voldoen helaas niet. Weer op zoek dus naar de juiste kleur.
Doe er nog wat troubles met Indesign en omzettingen bij en de tijd vliegt.
Maar er was ook tijd voor fun. Meer kunnen we hierover nog niet kwijt. Fingers crossed dat we morgenvroeg opstaan zonder uitslag. Made in China … ๐Ÿ˜‰

22/2/2020: Rei-Ki …

Een tijdje terug vroeg een collega of ik niet een keer meeging naar een open reiki-avond bij Kenny Appelen. Bij hem volgde ik 9 jaar geleden mijn tweede graad reiki. Ik leerde er Katrien kennen. De rest is historie. ๐Ÿ™‚
Gisterenavond was het zover. We deden een oefening rond aarde-Ki en maan-Ki en mijn hoofd schoot meteen naar het verhaal van Schichtelichtje waarin ik probeer om maankracht uit te leggen. Moet ik het vervangen door Maan-Ki?
Ik besefte al snel dat ik dat best parkeerde tot na de sessie, gelukkig. Ik kon mijn gedachten loslaten en gaf iemand reiki. Mijn handen wisten nog hoe het moest. Daarna mocht ik zelf op de tafel, het beste deel van de avond. ๐Ÿ˜‰ Hoewel … Ik voelde de hele tijd een erg koude stroom. De kaartjes die ik achteraf trok, logen er ook niet om.
De samenvatting: meer ontspannen, ‘warmer’ zijn voor mezelf en meer lachen. Genoteerd!
Vanmorgen zet ik me weer aan de pc. Ik besluit om het bij maankracht te houden, anders klopt het liedje niet meer. Om 17u ben ik weer eens rond, voor de zoveelste keer.
Ik ontdekte nog 4 dingetjes. Het is dus voor 96 % af. ๐Ÿ˜‰ En dat op Katriens verjaardag. ๐Ÿ™‚

25/2/2020: Alleen …

Ik heb verlof, sinds gisteren. Het komt misschien wel als geroepen. Ik werk de hele dag aan het boek, gisteren en vandaag. We zijn in de fase van ‘zou ik het niet beter anders doen?’ en dat is niet de makkelijkste. Ik herwerk nog wat opdrachten, vraag raad, pas weer aan … Zo gaat de tijd snel.
Vanmiddag kan ik eindelijk groen licht geven voor ons zijprojectje. Ik bestel 2000 stuks met een aanzienlijk prijskaartje, het moet goed zijn. En zo komen we bij het topic van vandaag, alleen beslissingen nemen.
Ik heb een fantastisch team en ben bijna dagelijks gesteund door hen en vrienden. Maar beslissen dat het boek af is, de pdf maken en doorsturen, dat is mijn job en mijn verantwoordelijkheid. En dat is spannend. En dat voelt een klein beetje alleen. Maar het is helemaal okรฉ. Een van de dagen lukt het me. ๐Ÿ™‚

The making of … deel 3! Januari

nieuwjaar-700x467

1/1/2020: Fases …

Momenteel zitten we in de leukste fase, om dan in maart over te schakelen naar de nerveuze fase met een misselijke climax begin april. ๐Ÿ™‚
Maar we zijn er helemaal klaar voor om het allemaal nog een keertje te doen.

Nog-12-weken-300x251

5/1/2020: Liedjes klaar!

Ze zijn klaar, de vijf nieuwe liedjes bij deel 3. Ik liet het inzingen over aan de dochters van Damien: Natacha en Charlise. Benieuwd wat jullie ervan zullen vinden. Mijn favoriet: De tevredentijd.
Vanaf 4 april zullen ze te beluisteren zijn op YouTube, Spotify, enz. in een apart album. Toevoegen aan het bestaande album gaat helaas niet meer.

Liedjes-700x201

Ik slaagde er ook in om mijn boekhouding af te werken van 2019. Not my cup of tea, maar ook dat hoort erbij.
Vanmiddag palaverde ik met Katrien over het hoofdpersonage van Schakeltijd, een meisjesauto. En over grijpwagen Fred, die uiteindelijk een graafmachine zal worden. Ze mogen niet op figuren uit Cars lijken, een uitdaging.
Ook aan de cover wordt al gewerkt. We willen de kleur wijzigen van de schutbladen, van groen naar … Of misschien moeten we het zelf wel ontwerpen? Zal het brons duidelijk genoeg zijn? Zoveel vragen … Er moeten stalen van Litouwen komen om beslissingen te kunnen maken. En zo is er regelmatig wel iets wat maakt dat dingen ineens ‘dringend’ worden.

7/1/2020: Offerte deel 3 …

De offerte voor deel 3 is binnen. Check het zinnetje bij de opmerkingen. ๐Ÿ˜ฑ๐Ÿ˜ฑ๐Ÿ˜ฑ
Dat voelt ongeveer zo: We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.
Maar de cover is al wel bijna klaar en geweldig. Katrien zegt dat het helemaal goed komt. Ik ga helemaal mee in haar vertrouwen en negeer de lege gaten in het boek. ๐Ÿ™‚

offerte-deel-3-300x232

8/1/2020: Er is ook nog deel 1 …

Je zou het bijna vergeten, er zijn ook nog twee andere boeken. ๐Ÿ™‚ Deel 1 blijft erg goed verkopen. Vanochtend werd dan ook de zesde druk geleverd, 700 nieuwe exemplaren.
Ik (voor de fun): “Ik zou er eens willen tussen zitten.”
Papa: “Dan maak ik een troon.”
Vaders … ๐Ÿ™‚

levering-zesde-druk-deel-1-225x300

Leuk detail: mijn vader hing met zijn bovenlichaam in de kast om deze foto te kunnen maken. ๐Ÿ™‚
De voorbije week was erg kalm qua bestellingen. Als je dan een nieuw pallet ziet toekomen … het blijft toch altijd even slikken.
Ik nam een doos van twintig exemplaren mee naar huis. Twee uur later waren ze allemaal weg. ๐Ÿ™‚ Tot daar de twijfel …

What else? Katrien tekent nu drie volle dagen per week aan het boek. We chatten bijna de hele dag over en weer over de personages. Het gaat ineens heel erg vooruit en dat is fijn. Ik zie het boek groeien met de dag.

schetsen-300x212

10/1/2020: Job done!

Het tiende verhaal, de ideeรซnfontein, bleef onafgewerkt. Ik mistte nog een knutselwerkje en ging overal te rade. Grappig als je bedenkt wat de titel van het verhaal is …
Katrien geeft me de tip om eens te kijken op Pinterest. Dat ik daar niet eerder aan dacht. Ik kijk wat rond en klik door van een huisje naar een vogelhuisje naar … Tja, dat kan je lezen in het laatste verhaal hรฉ. ๐Ÿ™‚
Ik lees de tekst nog eens helemaal door, maak de laatste aanpassingen en verzend het voor eindredactie naar Beatrijs. Job done! Dit stuk toch alweer …

11/1/2020: Netwerk …

Ik stap achterover gebogen de post binnen met 7 pakketten in mijn handen. Vannacht gingen jullie weer total loss qua bestellingen. Ik bedenk dat er in april weer een zotte periode zal aankomen met heel veel gezeul. ๐Ÿ˜‰
Een vrouw lacht vriendelijk naar me en geeft een blijk van herkenning. Mijn hoofd tolt. Is het van op school? Van de coverband? O jee!
Ik had al een groot netwerk voor ik startte met de boeken, zeker in Aarschot, maar dat netwerk kende ik. Ik weet misschien niet altijd de namen, maar gezichten vergeet ik niet gauw. Dat is nu anders …
Ik zet me op een bankje, niet ver van haar, en ze knikt opnieuw aanmoedigend. Ik hou het niet meer en vraag haar of ze mij kent. Ze zegt dat ze me al jaren volgt op Facebook en boekfan is. En dat ze uitkijkt naar deel 3. Op zo’n momenten wegen de dozen een pak lichter en ben ik ontzettend dankbaar voor dat nieuwe netwerk.
What else? Katrien loopt op wolkjes momenteel. Ze kreeg ongelofelijk fijn nieuws. Maar ik laat ze het graag zelf vertellen als de tijd rijp is.
Ik bestel vanalles voor 4 april, vooral decoratiemateriaal en ik betrap mezelf erop dat ik tussendoor ook al bedenk wat ik ga vertellen. ๐Ÿ™‚

13/1/2020: Inhoud …

Dit zijn ze, de tien nieuwe verhalen, aangevuld met vijf liedjes.
Nog tien weken …

Inhoud-deel-3-300x251

Vandaag komt drukwerkmakelaar Igor langs met de stalen voor de schutbladen en de bronzen titel. Ja, hier moet je het mee doen. ๐Ÿ™‚
De schutbladen zullen we waarschijnlijk anders aanpakken deze keer, met een bedrukking. Dat is niet alleen mooier en origineler, maar blijkt ook nog eens goedkoper te zijn. ๐Ÿ™‚
De bronzen titel blijft een gok. Als ik mijn concept wil behouden, moet het brons zijn nu. Maar ik twijfel …

20200114_174115-300x190

14/1/2020: Altijd in verbinding …

Katrien en ik zitten al even in de ‘altijd in verbinding’-fase. Ze stuurt tekeningen door en ik mag mijn gedacht zeggen. ๐Ÿ™‚ Dat werkt wonderwel erg goed bij ons. Uiteindelijk komen we altijd tot een compromis, als dat al nodig is. Er zijn veel momenten waarop we exact hetzelfde idee hebben. Of niet …
Chatgesprek tussen een schrijver en een illustrator:
W: “Ik zag zo’n ouderwetse koffer als valies, maar is mss niet hip genoeg?
K: “Ik denk dat we het met het koffertje zo dicht mogelijk bij de leefwereld vd kinderen moeten houden, dat helpt bij de identificatie met het hoofdpersonage. Kinderen die uit gaan logeren nemen tegenwoordig altijd een rugzak of trolley mee. Ik denk zelfs dat veel kinderen geen echte valies meer kennen.”
Het is officieel: I’m old and boring. ๐Ÿ˜‚

Ik weet niet hoe het anders werkt tussen een schrijver en illustrator, maar ik ben ontzettend blij dat wij het op deze manier doen. Al vraagt het wel wat van een brein en mijn omgeving …
Vanmiddag had ik repetitie met mijn coverband 3 of us. Tussendoor stuurde Katrien tekeningen rond het verhaal van Schakeltijd. De mannen weten gelukkig al hoe het werkt die laatste weken. Alles loopt door elkaar en ik ben iets minder geconcentreerd dan anders. Maar ik val altijd op tijd in. ๐Ÿ™‚

15/1/2020: Projectje …

Katrien werkt ook nog aan een heel leuk projectje bij het boek. Zij zorgt voor het creatieve luik, ik vraag offertes op en kijk of het mogelijk is om het uit te voeren. Wordt vervolgd …
What else? Ondertussen lieten al twee mensen weten dat ze het brons voor de titel maar niks vinden. ๐Ÿ™‚ Wordt ook vervolgd …
De tekeningenstand: er moeten nog 6 nieuwe afbeeldingen gemaakt worden en 7 verder afgewerkt. Goed op schema dus.
Mijn mailbox zat vandaag vol leuke voorstellen. Maar echt leuk hรฉ met een voorstel op ‘daar heb ik altijd van gedroomd’-niveau. En nu moet ik natuurlijk weer schrijven dat ik er nog niks over kan vertellen. Alleen dat ik zeker ga afspreken met de afzender en voor de droom ga als ik de kans krijg.

16/1/2020: Eindredactie De ideeรซnfontein …

Vanmiddag kwam het laatste verhaal terug van Beatrijs. Het is nog helemaal intact, maar haar gevoel voor taal maakt het weer beter.
What else? Verzendmateriaal, ook niet onbelangrijk. Vaak bestellen mensen de twee boeken samen, no problem. Ik ben op alles voorzien, behalve op het verzenden van drie of vier boeken. Dan zit ik in de knoei. Daar komt maandag verandering in. Laat maar komen! ๐Ÿ™‚
Ah, jullie dachten dat ik alleen maar wat schreef? ๐Ÿ™‚

17/1/2020: Voorwoord …

Vanmorgen stelde ik de Gereglementeerde boekenprijs van 20โ‚ฌ in voor boek 3. Dit is verplicht sinds 1 juli 2017. Ik kwam er ook maar ‘toevallig’ achter. Hier vind je meer info.
Veel toffer … Nina schrijft vandaag het voorwoord. Zelf schrijven is spannend, maar iemand anders een pagina laten schrijven voor je is misschien nog spannender. Ik heb er alle vertrouwen in en zoek alvast de Kleenex. ๐Ÿ™‚

voorwoord

24/1/2020: Eindredactie aan huis …

Vanmorgen werd er een pakje geleverd. Eigenlijk was ik al vergeten wat ik besteld had. Maar toen ik het opende, was ik erg blij. Er zit een belangrijk onderdeel in voor de boekvoorstelling/signeersessie van 4 april.

fotodoek-300x225

Ik deed er slechts een half uur over om de inhoud van het pakket weer in het zakje te krijgen. ๐Ÿ™‚
Daarna laat ik een eerste keer een afdruk maken van het boek met de tekeningen en de cover. Dit is een heerlijk moment. Het blijft gek om door je eigen boek te bladeren. De tekeningen spatten van de bladen af. Helaas moet ook in deze versie nog gekribbeld worden … Zo merk ik dat er heel wat paginanummers ontbreken. Ze zitten verstopt achter de tekeningen. Ik roep Nadia ter hulp voor de Indesignkennis.
Om 16u komt eindredactrice Beatrijs langs. Ik heb nog ‘een paar kleine dingetjes’ aangepast. Het plan: twee uurtjes werken en daarna bijbabbelen bij een sushiboot.

beatrijs-300x225

Na de sushistop stelt Beatrijs voor om het geheel nog eens door te nemen. Ik sputter niet tegen. Het is fijn om je passie te delen met een vakvrouw en zeker als die persoon verstaat wat je wil doen. Schrijven is een solobezigheid en dat vind ik helemaal ok. Ik denk niet dat ik een goeie duoschrijver zou zijn. Maar als de verhalen met kleine aanpassingen beter worden en ik tegelijk veel kan leren van iemand die taal ademt, kan ik alleen maar dankbaar zijn.
We werken door tot 1u! Eigenlijk zijn we redelijk moe. Onnozele humor en wat koffie en chocoladecake zijn dan het ideale wapen.
Als we de laptop sluiten, zegt Beatrijs: ‘Dit wordt een knaller.’ ๐Ÿ™‚
Ik blijf er af nu. Promise. ๐Ÿ™‚

25/1/2020: Tijd …

Vandaag liet ik de afdruk zien aan mijn ouders en ‘meter’ Nina. Altijd een fijn moment. De reacties zijn alvast positief.
Dan start ik met het aanpassen van de titelkleuren. Hoe ging dat ook alweer in Indesign? O jee. Ik sukkel met het pipetje en kleurstalen, maar het lukt.
Daarna zijn de lijntjes van de opdrachten aan de beurt, ook mooi in de titelkleur van het verhaal. Er vliegen alweer 2u voorbij voor ik het weet. Ik denk dat je vooral tijd moet hebben als je een boek wil maken. ๐Ÿ˜‰

27/1/2020: Nog negen weken …

Vanaf vandaag neem ik jullie tien weken lang mee door de verhalen van deel 3. We starten met het verhaal van Schichtelichtje. Voor wie? Voor kinderen/volwassenen die het gevoel hebben dat ze hun plekje niet vinden of niet ten volle mogen/kunnen stralen. Het verhaal biedt ook een mooie intro voor het werken met opstellingen.

Schichtelichtje-300x257

31/1/2020: Publiek …

Eindredactrice Beatrijs gaf me de tip om de verhalen voor te lezen en op te nemen. Zo hoor ik beter waar er eventueel nog dingen stroppen. De voorbije dagen nam ik dus mijn voice op, maar ik wou het graag doen voor een publiek. Ik vond het in Izzy, Edelhart, Casper, Mitsie en meneer Uil.

publiek-300x268

Mijn brein is dol op het verzinnen van zo’n onozele dingen tegenwoordig. ๐Ÿ™‚ Ik weet nu ook hoe lang elk verhaal duurt, gemiddeld tussen de 5,5 ร  7 minuten.
What else? Vanmiddag sprak ik weer af met Katrien. We bekeken de afdruk en stuurden bij waar nodig. De tovenaar van de ideeรซnfontein had een iets te ‘chinese’ look. Die wordt helemaal hertekend, maar voor de rest ziet het er al allemaal heel goed uit. We babbelen nog wat over de boekvoorstelling en ons geheim projectje. ๐Ÿ™‚

Ik zal je lijf verwarmen en je ziel erbij …

Vrijdagavond ging ik naar Bart Peeters Deluxe in de Lotto Arena. De meningen over de man zijn sterk verdeeld. De ene vindt hem geweldig om zijn echtheid, de andere krijgt de kriebels van zijn nervositeit.
In de Lotto Arena krijg je het hele pakket over je, vanaf de eerste noot. Een zachte stem, teksten met een bodem, een pakkend moment met Ronny Mosuse, efkes wat maatschappelijke thema’s er tussendoor en een waw-ervaring met het koor. Maar ook zotte spurtjes over het gangpad, dansen ร  la Beyoncรฉ, inclusief (een poging tot) twerken, grapjes vertellen, teksten die nergens op slaan en total loss gaan op de opzwepende muziek van de ideale mannen …
Eerlijk, laat een ander het doen, ik zou het allemaal tรฉ vinden. Maar niet bij den Bart. Zelfs de non-believers moeten aan het einde van het optreden toegeven dat het fantastisch is wat hij doet. Iedereen die daar zit, wil meedoen. Er heerst een vrolijkheid in de gangen die je maar zelden meer voelt bij een groep mensen. Het is er letterlijk en figuurlijk ‘warm’.
Minstens 3u denk je dat het helemaal goed komt met de mensheid, met den Bart als Messias. ๐Ÿ™‚
Maar hoe komt dat dan? Echtheid, bedenk ik. Jezelf 100% durven tonen in je ‘anders’ zijn. Geen 99%, want dan ga je af als een gieter, zo dun is de lijn. Je ‘labeltjes’ combineren tot iets fantastisch en daar zelf ongelofelijk veel plezier aan beleven.
En nee, ik zou daar niet mee kunnen samenleven, maar dat doet iemand anders al met veel liefde. ๐Ÿ™‚ Hij mag mijn ziel verwarmen, dat is ook al heel wat …

bart-peeters-300x225

The making of … deel 3! December

12/12/2019: Nieuwe woordenschat …

No worries, er gebeurt echt wel wat achter de schermen. De samenvatting: Katrien tekent zich te pletter, Damien is klaar om alle songs definitief op te nemen en ik hield me vooral bezig met de verkoop (zotjes) en de zesde druk van deel 1.
Vandaag kreeg ik de kans om een techniekles mee te volgen in mijn oude school. Het was voor de kinderen van het zesde leerjaar de eerste kennismaking met de middelbare school en de lessen techniek. Ze kregen les van een bevlogen leerkracht.
Toch duurde het niet lang voor de eerste perfectiemieren opdoken. Er werd veel vergeleken met elkaar. En ook faalangst lag op de loer.
Een meisje zei tegen haar vriendinnetje: ‘Als je denkt dat je het niet gaat kunnen, zal je het ook niet kunnen.’ Spot on, dacht ik zo. ๐Ÿ™‚
Ik kribbelde nog wat dingen op voor het tiende verhaal van deel 3 en kijk al uit naar de nieuwe woordenschat die ik wil introduceren …

13/12/2019: Cover?

Katrien vraagt me hoe ik de cover zie. Ik kan de sfeer omschrijven en een aantal items zoals de maan en een bronzen titel, maar dan … Guppy en Otto kregen vorige keer de eer om boven het boek te hangen. Wie zal het nu worden? Of moet er nog wel iemand boven het boek hangen? Gaan we voor iets helemaal anders? En hoe krijgen we het cijfer 3 verwerkt op de kaft?
Mijn brein heeft weer iets om over te knabbelen. ๐Ÿ™‚

15/12/2019: Ontmoetingen …

Gisteren had ik een bijzondere ontmoeting aan mijn boekenstand. Een oud vrouwtje gaf me haar mooiste glimlach bij het zien van de boeken. Ze bladerde door de verhalen en de complimentjes vlogen over de tafel.
Daarna legde ze haar hand op de thema’s van het derde boek. Ze zei: ‘Dit boek zal nog zoveel meer diepgang hebben dan de andere twee.’ En toen was ze weg. Wow, mijn hartje!

What else? Facebook toont me vandaag een post van 4 jaar geleden:

Twee jaar geleden kreeg ik tijdens een coachsessie een beeld van mezelf als klein meisje. Ik zeulde een koffer op een houten trap, richting zolder. Het kleine meisje schoof de koffer in de donkerste hoek en was verdrietig. Het voelde als een afscheid.
Onbewust wist ik wat er in de koffer zat, mijn creatieve talenten…
Ik wist dat ik als volwassene weer de zolder op moest om mijn koffer te openen. Dat heb ik ook gedaan. Wat ik zag was magie.
Die dag heb ik mijn koffer meegenomen naar beneden en besloten om ze nooit meer weg te zetten.
Katrien heeft de voorbije weken haar koffer wagenwijd opengetrokken. Toen ik haar ontmoette, wist ik niets af van haar verleden als illustrator. Ze vond het ook niet zo bijzonder wat ze tot nu toe allemaal gedaan had ๐Ÿ™‚
Voor mij was een tekening genoeg om te zien dat ze talent heeft en ik ben heel blij dat we samen dit proces aangegaan zijn.
En jij? Heb jij nog ergens een koffer op zolder? Let magic happen!

Het raakt me opnieuw als ik het lees. Het openen van onze koffers is life changing geweest.

22/12/2019: Chatconversaties …

Chatconversaties tussen een illustrator en schrijver gaan ongeveer zo … ๐Ÿคฃ

K: โ€œAls de Mooimaker blaadjes over Nellie strooit, waar ligt de bol dan? Want vlak daarna ziet Nellie zichzelf in de bol. En Nellie is op de grond. Hoe zit dat dan? Ligt de bol daar dan ergens of houdt de Mooimaker hem dan terug vast?
En als Nellie haar eigen sprankelende ogen ziet in de bol, heeft de Mooimaker dan de bol vast en vliegt die voor de neus van Nellie?
Waar heeft de Mooimaker de bol eigenlijk vandaan?โ€™
W (op een kerstmarkt): โ€˜1ste vraag: denk ik over. 2de vraag: Nellie heeft bol vast. Je ziet haar van opzij in bol kijken. Focus op ogen. 3de vraag: magie ๐Ÿ˜Šโ€™

W: โ€˜Kan de papegaai in boom zitten?โ€™
K: โ€˜Ik vind deze wel heel leuk zo, want op ne tak heeft de papegaai helemaal geen poten vrij om bol vast te hebben hรจ. Ne vogel zit niet op zijn poep ๐Ÿ˜Šโ€™

K: โ€˜Zeg nog een vraagje: Wat voor beest is PUK?โ€™
W: โ€˜Een elf met voetbaltenue.โ€™

Volgende week zondag zitten we live samen. Komt goed! Ondertussen probeer ik het verhaal van de Maanmeermin klaar te maken voor eindredactie. Ook het verhaal van de ideeรซnfontein moet nog geredigeerd worden, maar daar is nog wat werk aan.

schets

24/12/2019: Warme kerst …

‘Mag ik je feedback geven,’ vraagt een mama via de chat. Eerlijk, mijn eerste idee was dat het iets negatiefs zou zijn. I know … En dan krijg je dit:
‘Ik las op Facebook als tip je boeken en besloot ze te halen in de bibliotheek vooraleer te kopen. We hebben ze nog maar een weekje.
Vandaag moest zoonlief naar het ziekenhuis voor buisjes te plaatsen. Was al derde keer en zoon had niet echt angst. Tot in operatiekamer hij het masker op kreeg en dit vond ie niet fijn. Ik zei hem laat ons de elfentruc doen en hij had zijn ademhaling direct onder controle en alles ging heel vlot.
Het was zo een mooi moment om te zien. Ik kon hem echt zien ontspannen.
We hebben nog niet alles gelezen, maar die elfentruc betekende op korte tijd al zoveel. Zoonlief wil de boeken kopen om bij ons te hebben en daar kan ik alleen maar bij aansluiten.
Ik wou je gewoon even graag bedanken met dit verhaal. Zowel zoonlief als moeder hebben hier veel aan en gaan hier nog veel aan hebben denk ik. Dankjewel en fijne feestdagen.’
Soms moet ik toch een beetje lachen om mezelf.

What else? Beatrijs stuurt me de eindredactie van het verhaal van de Maanmeermin. Ook nu kan ik me er weer helemaal in vinden. Nog een verhaal te gaan ter eindredactie …

26/12/2019: ISBN

Tweede kerstdag lijkt me een mooi moment om de ISBN aan te vragen voor het derde boek. Bij mijn eerste aanvraag koos ik voor een reeks, heel bizar. Je krijgt dan een uitgeversprefix van een aantal vaste cijfers, alleen de laatste twee cijfers wijzigen telkens. Ik heb nog 7 nummers te goed … ๐Ÿ™‚

isbn-700x587

27/12/2019: Work in progress …

Het boek begint stilaan vorm te krijgen. Vandaag overliepen we de 88 pagina’s. En we zijn content, echt. Katrien leerde meer over werken met licht en donker en dat geeft de tekeningen extra pit. Ze kreeg veel lof op de illustratorendag van Clavis, zeer terecht.
1 januari maken we de lanceringsdatum bekend en de pre-order. Vanaf dan kunnen we samen aftellen …

the-making-of-268x300

30/12/2019: ISBN ok!

Zo snel gaat dat, een ISBN-nummer aanvragen. En daarmee kan ik de info vooraan in het boek afwerken. Voor de uitgevers in spรฉ, het kost ongeveer 30 euro.

info-binnenwerk-300x211

31/12/2019: Wensen …

Dank je wel voor 1575 verkochte boeken dit jaar!
Onze wensen voor jullie en al een tipje van de verhalensluier van deel 3.

80807726_2676644742385517_7653122565983961088_n-700x587

The making of … deel 3! November

2/11/2019: Van alles wat …

Allerzielen en een druilerige dag. Ideaal om verder te werken. ๐Ÿ™‚ Vandaag concentreer ik me op de opdrachten bij elk verhaal. Mijn maatje en ouder- en kindcoach, Nancy, leest op dit moment de verhalen opnieuw door. 15 november spreken we af om al enkele vragen te bekijken. 
Het lijkt erop dat deel 3 een boek zal zijn met 88 pagina’s. Het eerste had er ook zoveel, het tweede ‘maar’ 84.
Sowieso moet een boek uitkomen op een veelvoud van vier en liever zelfs op een veelvoud van 8. Dat scheelt in de drukkosten, echt waar. Goed bezig dus!
Ik plaats nootjes bij de titel die een liedje zullen krijgen en wijzig hier en daar nog kleine dingen die de voorbije dagen door mijn hoofd flitsten. 
Ik werk ook weer verder aan het nawoord. Nu ik alle verhalen heb, kan ik het in elkaar knutselen.
Dan gooi ik me nog even op Pinterest. Ik maak nieuwe (voorlopig verborgen) borden aan voor de verhalen en vul ze met knutselideetjes. 
Even later zie ik deze advertentie verschijnen op Facebook. Ongelofelijk hoe dit past bij het verhaal van de ideeรซnfontein. It’s a sign. ๐Ÿ™‚

Meer dan genoeg voor een tweede november lijkt me. ๐Ÿ™‚

5/11/2019: Tekeningenhoogdag …

Katrien is op dreef. De hele dag door krijg ik schetsen te zien, maar ook tekeningen die al bijna klaar zijn. Hier geniet ik van. Ik plaats alles op de voorziene plekjes, af of onaf. Het is zoveel leuker om te bladeren door een boek met tekeningen.

oefeningen-apart

Beatrijs stuurt feedback op het laatste verhaal: ‘Ik hou van het idee, je raakt ook verschillende thema’s aan die herkenbaar zijn voor gevoelige, overprikkelde kinderen รฉn volwassenen.’ Dat zit wel goed dus. ๐Ÿ™‚
Damien stuurt het liedje door van het Dromenpaleis. Het nummer is zeer origineel, maar ook een beetje eng. Na een paar reacties van mijn steuntroepen, moet ik samen met hen besluiten dat dit geen gevoelige oortjes nummer is. Te veel Halloweensfeer. ๐Ÿ™‚ Ik begin de tekst te herwerken zodat de muziek kan blijven. 

6/11/2019: Muziekteksten afwerken …

Damien vraagt me om een laatste keer alle muziekteksten door te nemen. Daarna zoeken we een compromis tussen zijn en mijn aanpassingen en dat lukt weer wonderwel. Komt goed, ook met het ‘halloweennummer’. ๐Ÿ˜‰

15/11/2019: Opdrachten …

Afspraak met mijn mateke in hartje Gent vandaag. We babbelen bij en nemen de opdrachten door bij de eerste vijf verhalen. Nancy’s coachervaring is echt een meerwaarde. Ze begrijpt als geen ander de kinderen met gevoelige oortjes.
In een etalage zie ik de perfectiemieren en onderweg loop ik door de bellen van de ideeรซnfontein. En zo zijn de verhalen altijd een beetje bij mij …
Katrien stuurt twee tekeningen door en een schets. Productief dagje. ๐Ÿ™‚

17/11/2019: Coconnetje …

Gisteren nam ik deel aan een auteursbeurs in Tremelo. Ik ontmoette gedreven mensen, met uitgever of zonder.
Het wordt me vaak gevraagd wat het inhoudt, dat uitgeven in eigen beheer. De meesten schrikken en haken af. 1f609 Vier jaar geleden zou ik geroepen hebben dat het een aanrader is. Maar meer en meer besef ik dat het misschien niet voor iedereen weggelegd is, uitgevertje spelen. Ik heb het zelf vaak niet door hoeveel tijd ik erin stop, omdat ik het graag doe. Nu ik het bijhoud op deze blog, krijg ik er meer zicht op. Ook het hele sociale mediagebeuren errond, kost me weinig moeite. Maar dat is niet voor iedereen zo en dan is het een pak lastiger.
Ik begrijp het dus als mensen afhaken, maar vind het zo jammer dat er zoveel schrijfsels in de schuiven blijven liggen.


Vandaag zat ik op de Gestrikt geschenkenmarkt in Langdorp. In de voormiddag was er weinig volk en ik had vijf verhalen mee om nog eens te bekijken. Ik merk hoe makkelijk ik nu in mijn verhalenwereld duik, gezellig in een soort coconnetje. Alles verdwijnt naar de achtergrond, zelfs 34 standhouders rond me. Ik zit daar met een grote smile.ย 

gestrikt

Verder bestudeer ik de zaal en het plafond. Een raar zicht waarschijnlijk voor omstaanders. Maar in deze zaal zal het derde boek het levenslicht zien. Ik tekende een tijdje terug al een zaalplan, maar dat zal ik toch moeten bijsturen.
Katrien zendt erna tekeningen via Messenger. Het is fijn te weten dat ook zij heel hard aan het werk is. We wisselen wat ideeรซn uit en komen alweer tot een goed compromis.
Als ik thuiskom plaats ik meteen de tekeningen. Zo heeft Katrien een beter beeld, vooral van de grootte. Daarna slaap ik een uurtje. Marktjes kruipen toch wel onder je vel, ook met coconmomenten.
Om 21u werk ik weer verder. Ik verwerk de opmerkingen van Nancy en voeg extra opdrachten toe. Who needs tv? ๐Ÿ˜‰

29/11/2019: Bestellingen en marktjes …

Wow, november is al bijna rond. De voorbije week deed ik niks voor het boek. Katrien maakte wel een heel deel schetsen.
Deel 1 en 2 vragen alle aandacht nu. Er komen zeer veel bestellingen binnen en daarnaast doe ik veel marktjes. Tussendoor werk ik ook nog. ๐Ÿ˜‰